Manhunter

Eerste verfilming van Thomas Harris' trilogie over Hannibal Lecter, het personage dat geschiedenis schreef als de cultureel onderlegde, erudiete kannibaal.

In 2002 maakte men de onbegrijpelijke schuiver door kraaiend schooljochie Brett Ratner als regisseur te nemen voor het eerste boek uit Thomas Harris' Hannibal-drieluik, dat ook nog eens het flauwe 'Red Dragon' als titel had. Zelfs de starpower van Edward Norton, Ralph Fiennes, Anthony Hopkins en Philip Seymour-Hoffman (geef me een film met grotere namen) kon de productie niet redden.

Slick

Ratner had wat beter moeten kijken naar deze verfilming uit 1986, (zelfde boek) van Michael Mann. Spiegelglad gefilmd en met levensechte personages - seriemoordenaars incluis. Mann maakte veel gebruik van lange-afstandshots, wat gewaagd is voor een misdaaddrama dat op acteurskracht drijft, en gebruikte zelfs een stijlmiddel uit Citizen Kane door in het huis van de actieve moordenaar, de zogeheten Tooth Fairy, vanaf de grond te filmen. De sterke kleuren en scherpe kwaliteit van Manhunter zijn zó van deze tijd, dat de jaren 80-soundtrack bijna een anachronisme lijkt.

Eerste profiler

Hannibal Lecter had in Manhunter nog een kleine rol. Hij is indertijd gevangen genomen door Will Graham (William Petersen) die echter niet zonder geestelijke scheuren uit de strijd tevoorschijn is gekomen. Will bewoont nu met vrouw en zoon een strandhuis in Florida, totdat een rechercheur zijn rust komt verstoren. Er zijn al een paar families afgeslacht, en Wills psychologische kunsten zijn hard nodig om schot in de zaak te krijgen. Will vraagt Hannibal in de gevangenis om advies.

CSI trucje

De ontmoeting tussen deze Hannibal (Brian Cox) en Will haalt het natuurlijk niet bij de fabuleuze scènes tussen Jodie Foster en Anthony Hopkins in The Silence of the Lambs. Dat is echt een griezelklassieker, en Manhunter leunt zwaar op William Petersen die niet half zo goed is als Foster/Hopkins. Maar het geheel is wel weer stukken beter dan die hele Red Dragon. En het is ook grappig om in Manhunter de bakermat van Grissom, Petersens personage in de tv-serie Crime Scene Investigation, te herkennen. Waaruit blijkt dat de man nog steeds exact hetzelfde trucje van de peinzende zwijgzaamheid toepast. Alleen had hij in 1986 geen DNA, infrarood, blauw licht of andere forensische parafernalia tot zijn beschikking. In Manhunter doet hij het louter op psychologische kracht, en dat is in het hoofd van de seriemoordenaar kruipen. Hij doet dat wel overtuigend, dat dan weer wel.


Tip de redactie