Alweer tien jaar geleden verscheen Hybrid Theory, het debuutalbum van de Amerikaanse rapmetalband Linkin Park. Van dat album zijn inmiddels 24 miljoen exemplaren verkocht; meer dan van de debuutalbums van George Michael, Dido, Spice Girls en Ace Of Base.

In The End was de vierde en laatste single van dat album en verscheen pas een jaar na de release van Hybrid Theory.

Het bezorgde Linkin Park een supersterstatus en ook het tweede album, Meteora, deed het goed, met vier hitsingles in Nederland.

Nieuweling A Thousand Suns volgt het pad dat Linkin Park met Minutes To Midnight uit 2007 ingeslagen is. Niet geheel verwonderlijk, want vocalist Mike Shinoda produceert het album wederom met Rick Rubin (Johnny Cash, Beastie Boys, Red Hot Chili Peppers).

A Thousand Suns is een thema-album gecentreerd rondom een mogelijke kernoorlog en de politiek eromheen. Dat laatste wordt geïllustreerd middels op muziek gezette historische speaches, die als soort interludes over het album verspreid zijn.

Bombardementen

Gesproken track The Radiance zet het thema uiteen in de woorden van J. Robert Oppenheimer, die citeert uit de Hindu-tekst Bhagavad Gita. Oppenheimer was het wetenschappelijk opperhoofd van de missie Manhattan Project, dat leidde tot de bombardementen van Hiroshima en Nagasaki in augustus 1945.

De titel A Thousand Suns komt eveneens voort uit de omvangrijke tekst die Oppenheimer citeert (Linkin Park samplet een opname uit 1965). Burning In The Skies is het eerste liedje, dat tekstueel refereert aan het bombardement op Hiroshima. Desondanks is het licht van toon.

Hiphopbeats

Van de nu-metal waar Linkin Park tien jaar geleden bekend mee werd, is weinig meer over. De hiphopbeats en de rondspokende pianolijntjes zijn gebleven, zoals te horen in de postapocalyptische tribaldeun When They Come For Me en het doodgeproduceerde Robot Boy.

Ook Waiting For The End, Blackout en Wretches And Kings zijn opgebouwd rondom ouderwetse Public Enemy-achtige hiphopbeats. De eerste is een radiovriendelijke powerballad, de andere twee ouderwetse Linkin Park-schreeuwnummers waarop de stembanden van Chester Bennington eindelijk weer tot zijn recht komen.

Pijnlijk

Bennington gaat echter op zijn bek in de pianoballads Iridescent en The Messenger. Gezongen door een volleerd vocalist zou het niet misstaan hebben op een album van Mariah Carey of Christina Aguilera, maar hier is het pijnlijk misplaatst.

Met single The Catalyst maakt Linkin Park het nog een beetje goed. Althans, voor de oude fans. Op de momenten dat Linkin Park wil vernieuwen klinkt het krampachtig en gedateerd. De razernij die Linkin Park ooit voedde, is uitgeblust.

5/10