Renée Zellweger neemt een eigenaardige zaak rond kindermishandeling op zich. Horrorfilm die sterker begint dan eindigt.

Onschuldig ogende kinderen die tot vreselijke daden in staat blijken zijn een vaste genrewaarde in thrillers en horrorfilms.

Het meest klassieke voorbeeld is natuurlijk het duivelsjong uit The Omen. Uit Japan kennen we het bezeten meisje uit The Ring en vorig jaar zagen we nog een nare adoptiedochter in Orphan. Case 39 tapt uit hetzelfde vaatje.

Ovenschotel

De horrorfilm begint sterk, met een doodsbang echtpaar dat om raadselachtige redenen hun kind in een oven stopt.

Maar gelukkig arriveert net op tijd de kinderbescherming in de gedaante van Emily Jenkins (Renée Zellweger), geassisteerd door wetsdienaar Mike Barron (Ian McShane uit Deadwood).

Bekijk de trailer

Natuurlijk neemt Emily het op voor het arme meisje Lillith (Jodelle Ferland uit Tideland), dat zo wreed dreigde te worden gestraft door haar gestoorde ouders.

Met die ouders is een behoorlijk steekje los: ze ogen als godsdienstwaanzinnigen en durven nauwelijks te praten over hun dochter, die ze als duivelskind beschouwen.

Bridget Jones

Emily, die al 38 zaken rond kindermishandeling goed heeft afgerond, doet in Zaak 39 iets wat elke collega haar afraadt: ze neemt het meisje in huis.

Een risico, omdat ze zo teveel betrokken raakt bij deze zaak. Maar ja, de alleenstaande Emily is met haar vissen als huisdier een soort Bridget Jones – maar dan wel een die in een horrorfilm verzeild raakt.

Manipulatief meisje

Lillith is natuurlijk niet het arme slachtoffertje dat je ze aanvankelijk leek, maar een manipulatief meisje dat nieuwsgierig rondneust in Emily’s persoonlijke spullen.

En omdat Case 39 een horrorfilm is, is er vast nog meer aan de hand met de zo onschuldig ogende Lillith. Had Emily nu toch maar naar haar collega’s geluisterd!

Case 39 is een voorspelbare horrorfilm die sterk begint maar eindigt met op elkaar gestapelde onzin. Er zijn genoeg schrikeffecten, maar doordat het meestal loos alarm is, neemt het effect snel af. De release van de film werd herhaaldelijk uitgesteld en Case 39 had zonder Zellweger vast de bioscoop niet gehaald. Terecht: Zaak 39 had beter meteen naar de videotheek kunnen worden doorgeschoven.

In 20 zalen