Na een paar jaar bij Fuck The Writer te hebben gespendeerd en zich te hebben gericht op nieuwe composities is ex-Mono Bart Hoevenaars terug met een soloproject. Een project dat veel van zijn fans zeer gelukkig zal maken.

Mono was een van die goede Nederlands bands die na jaren van vechten om aandacht in medialand de handdoek in de ring gooide. Met Sir Ian heeft hoofdcomponist Hoevenaars deze handdoek weer opgepakt.

Als soloartiest kan hij van kleine intieme gigs tot volle band concerten geven, afhankelijk van de gelegenheid en het geluid dat hij wil neerzetten. Al dan niet met behulp van leden van Elle Bandita, Neon Rainbows en zijn broer (nu in The New Earth Group).

Eenmansproduct

Dit album, Apathology, is echter een eenmansproduct met vrijwel alle instrumenten door Hoevenaars zelf ingespeeld en zelfs de productie geheel in eigen handen. Het zijn de weinige gastmuzikanten die de regel hier bevestigen.

Gebaseerd op akoestische gitaar en introspectieve teksten komt deze plaat meer uit de verf als een rockalbum dan singer-songwriter. De thematiek is een zoektocht naar antwoorden en het ondergaan van verandering, maar de muziek is verre van treurig.

Harmonieus

Veel fuzz, distortie in grote arrangementen, met veel nummers gekleed in noisy maar melodieuze gitaren. Dichtbij het bekende geluid van Mono, maar in de breedte meer harmonieuzer en georchestreerd.

Verschillende stijlen worden aangedaan. Terwijl de opener Make Some Room onvermijdelijk verwijst naar Neil Young, heeft Going Home een sterke tex-mex drive. Josephine is meer van het soort dromerige pop en You Do It Yourself is een groots stuk van rauwe rock.

Patchwork

Meer dan dat bewijst Your Mind’s Other Side Hoevenaars’s talent in het muzikale patchwork. Toch is het Is This All We Know, een nummer dat hij al speelde met zijn oude groep, dat het meeste weet te raken. Akoestische en elektrische gitaar in een hemelse dialoog met op de voorgrond de vocalen en strijkarrangementen die er een desolaat gevoel aangeven.

Hoevenaars is een begenadigd liedjesschrijver, en Apathology bevestigt dit. Het zwakte punt van deze plaat zit hem dan ook zeker niet in de composities, maar de drijfveer en gekozen richting er achter.

Men zou een meer definitief vertrek van het oude geluid verwachten. Een duidelijke keus tussen akoestisch solo en rockband zou de plaat meer eenheid hebben gegeven.

7/10