Zondag op Le Guess Who? dag van extremen

UTRECHT - Was donderdag De Helling de plek waar de trommelvliezen verscheurd werden, op de laatste dag van Le Guess Who? is het in deze zaal de beurt aan hartverscheurende muziek.

Opener van deze matinee van de treurige muziek, Tony Dekker, weet meteen de sfeer te zetten. Met zijn zachte warme stem krijgt de frontman van Great Lake Swimmers de al goed gevulde zaal geheel stil.

De melancholie druipt van zijn liedjes af en werpt zich over het aandachtige publiek. Zondagmiddagmuziek voor wanneer het buiten regent.

William Fitzsimmons

Daarna is het de beurt aan William Fitzsimmons, die zijn muziek meteen na het eerste nummer pakkend omschrijft: “Well, wasn’t that depressing!”. Inderdaad gaat het niet vrolijk worden, zijn liedjes gaan over scheiding, de – slechte – relatie met zijn vader en verlangen.

Toch is het onmogelijk om niet vrolijk te worden van deze show. Met de nodige zelfspot wordt de alt.country aan elkaar gekletst, en ook de invulling van de begeleidingsband (met o.a. de ‘Nederlandse’ liedjesschrijfster Laura Jansen) brengt de nodige vrolijkheid.

Micah P. Hinson

Vervolgens is het aan boefje Micah P. Hinson. Mocht je je ooit hebben proberen voor te stellen hoe een 28-jarige Ciske de Rat eruit zou zien, dan zou je waarschijnlijk tot dit straatschoffie zijn gekomen.

Met alleen zijn akoestisch gitaar op de borst gebonden wiegt hij rond zijn microfoon waarin hij met doorleefde donkere stem zijn intens eerlijke liedjes zingt. Soms net zo rammelend als Souled American, maar juist in die ‘gebreken’ schuilt de schoonheid. Hinson heeft zijn muziek als dagboek, en wij mogen meekijken in zijn leven.

South San Gabriel

Na Hinson loopt de zaal een beetje leeg, mensen gaan naar de andere zalen waar het zondagprogramma nu pas begint. Degene die blijven hangen worden verrast met de beste vervangingsact voor Molina & Johnson die het festival zich kon wensen.

Molina is ziek, maar Will Johnson heeft South San Gabriel opgetrommeld. De kale, trage en rauwe alt.country snijdt door de zaal. Johnson’s stem zegt genoeg, en weet zelfs van Lionel Richie’s All Night Long een tergende alt.country hit te maken. Begrijpelijk dat Hinson deze man als een van zijn helden noemt.

Aa

Ekko staat vanavond in het teken van ongecontroleerde herrie, met Aa (uit te spreken als big a, little a), Wavves (door het Nederlandse publiek doorgaans fonetisch uitgesproken) en Male Bonding.

Aa heeft de kortste naam, maar laat met hun op Afrikaanse ritmes geschoeide noise de grootste indruk achter. De zaal swingt vanaf de eerste noot mee op de bijna hypnotiserende beats van dit New Yorkse viertal.

Wavves

Opvolger Wavves heeft toch echt iets te veel naar Nirvana geluisterd om eigen smoel aan hun muziek te geven. Vooraf werd hoog over deze band opgegeven, maar deze verwachtingen worden niet bepaald ingelost.

De show van Male Bonding is voorbij voordat je er erg in hebt. De heren staan geprogrammeerd tot 11 uur, maar zetten dik drie kwartier voor die tijd om onduidelijke redenen de versterkers al uit.

Wie bij aanvang nog even rustig zijn biertje op heeft gedronken aan de bar heeft bijna de hele show gemist. Echt spijtig is dat overigens ook niet, want ook Male Bonding voegt aan het standaard hardcore/punk repertoire niet bijster veel toe.

Patrick Watson

Le Guess Who? 2009 sluit af in stijl, met Canadees Patrick Watson. Deze singer-songwriter opereert in het straatje van Jeff Buckley en Rufus Wainwright en weet daarmee heel wat muzikale harten te veroveren.

Zijn set in Tivoli Oudegracht is goed, zoals bij Watson altijd het geval is, maar mist uitschieters. Het is druk op het podium, want behalve de band is er ook nog een strijkkwartet present om de toch al dramatische nummers extra kracht bij te zetten. Een groter contrast met wat eerder op de avond in Ekko te zien was is bijna niet denkbaar.

Verslaggeving:
Tjeerd van Erve
Ester Meerman