Neil Young nog lang geen Old Man

ROTTERDAM - Begin vorig jaar stond de Canadese singer-songwriter Neil Young nog voor schrikbarend hoge prijzen in de RAI in Amsterdam, nu doet hij weer het bekende rondje Europa en ook ons land wordt niet overgeslagen.

Young opent zijn optreden in Ahoy met Love And Only Love van Ragged Glory uit 1990 en vanaf dat moment ‘staat de klok op rock’ en ligt de zaal aan zijn voeten. De levende legende heeft bijna dezelfde begeleidingsband meegenomen als vorig jaar, bestaande uit Ben Keith, Rick Rosas, Chad Cromwell, Anthony Crawford en natuurlijk zijn vrouw, Pegi Young.

Young speelt al jaren grotendeels dezelfde set bij zijn liveshows. Zijn onlangs verschenen plaat Fork In The Road krijgt vanavond opvallend weinig aandacht. Er worden slechts een handvol nummers van gespeeld. Voor de rest van de avond put Young uit zijn indrukwekkende oeuvre.

Hij weet daaruit gelukkig wel net die liedjes te halen waar de zaal voor gekomen is. En dat is toch knap, gezien het grote aantal publieksfavorieten. Met name Old Man, Heart of Gold en het rockanthem Rockin’ in the Free World worden uit volle borst door de zaal meegezongen.

Favorieten

De gekozen nummers lijken daarnaast ook wel Youngs eigen favorieten te zijn. De liedjes worden gespeeld met nog net zoveel energie en overtuigingskracht als toen ze twintig, dertig of zelfs veertig jaar geleden voor het eerst voorgedragen werden. In dat opzicht is Young gelukkig niet te vergelijken met tijdsgenoot Bob Dylan, die tegenwoordig grote delen van zijn concerten ongeïnspireerd wat weg staat te mummelen.

Ook de stem van Young is nog stukken vitaler dan die van Dylan, of bijvoorbeeld Robert Plant. Waar laatstgenoemde de hoge noten in de Zeppelin-klassiekers al lang niet meer haalt is aan het stemgeluid van Young in al die decennia vrijwel niks veranderd.

Old Man

Young is nog lang niet de Old Man die hij zo vroeg in zijn carrière reeds bezong. Het is bijna niet te geloven dat de beste man de 60 reeds gepasseerd is, en een aantal jaar geleden bijna aan een hersenbloeding onderdoor ging.

Na een uitgesponnen versie van Rockin’ in the Free World vindt Young het mooi geweest en is het tijd voor het plichtmatige gejuich in afwachting van de toegift. Dan komt er ook eindelijk helderheid in de onduidelijke brei letters die ter decoratie achter op het podium hangt: er zitten ook een N, E, I en L tussen, die nu prachtig oplichten en de bards voornaam spellen.

De toegift bestaat uit weer een klassieker: Like a Hurricane. Een andere reguliere aflsuiter in Youngs set is Day In The Life van The Beatles, maar die komt dit keer helaas niet aan bod. De Canadees houdt het zoals altijd bij één extraatje voor de lichten aan gaan.

Opsmuk

Young geeft het publiek wat er van hem verwacht wordt. Een show zonder opsmuk. Bij Young staan er geen opblaasbare draken op het podium, komt er geen confetti uit het dak of vervelen afzonderlijke bandleden de toeschouwers met ellenlange solos ter etalering van hun kunnen.

Er wordt twee keer even kort gestopt om applaus in ontvangst te nemen, maar daar blijft het dan ook bij. Voor iemand van zijn statuur houdt Young het erg bescheiden.

Gezien: Neil Young, 7 juni, Ahoy Rotterdam

Neil Young in Ahoy

Terug naar slideshow