Laat de automobilist met rust!

Ik word er een beetje moe van dat de automobilist vaak wordt aangewezen als de as van het kwaad als het gaat om milieuvraagstukken. Terwijl wetenschappers over en weer nog altijd elkaars argumenten weerleggen over het effect dat de mens heeft op de klimaatverandering, hebben velen kennelijk allang de conclusie getrokken dat de auto's de grote boosdoeners zijn. Door Dennis Oosterwolde/Autoblog.nl.

Laat ik vooropstellen dat ik geen wetenschapper ben op dit gebied, maar ik probeer met een stukje gezond verstand tegen de zaken aan te kijken. Allereerst is het gegeven 'vervuilen' inherent aan het feit dat we 'leven'; zie het als een noodzakelijk kwaad.

Wel kan er worden gediscussieerd over de mate waarin we vervuilen en hoe we denken onze rommel weer op te ruimen.

Eigen verantwoordelijkheid

Vroeger moest ik altijd zelf mijn kamer opruimen en heb dus geleerd dat ik zelf verantwoordelijk ben voor de puinhoop die ik maak. Om die reden ben ik dan ook een fervent voorstander van het principe van 'de vervuiler betaalt'.

Je mag dus best vervuilen, maar je moet dan wel bereid zijn hiervoor te betalen. Dat geld moet vervolgens gebruikt worden om de vervuiling op te ruimen, of als dat niet kan, te compenseren.

Vormen van vervuiling

We vervuilen op verschillende manieren, soms heel opvallend, soms minder opvallend. Sommige mensen vinden het heerlijk om iedere dag hun bad vol te laten lopen. Anderen laten uit gemakzucht overal onnodig het licht branden.

In de winter worden winkels verwarmd, terwijl de deuren permanent wagenwijd open staan. We gaan graag een paar keer per jaar met het vliegtuig op vakantie. Allemaal zaken die voor vervuiling zorgen en niet direct noodzakelijk zijn. Ze dienen slechts één doel en dat is ons comfort.

Genieten

Veel van onze vervuilende activiteiten zouden best een tandje minder kunnen, maar dat willen we niet. We willen leven, consumeren en vooral genieten. Over heel veel vervuilende zaken hoor je maar weinig mensen klagen en je zult er ook nooit scheef op worden aangekeken.

Een ander verhaal wordt het wanneer je wilt genieten van een auto die toevallig meer dan gemiddeld vervuilt. Dan krijg je van de groene rakkers al heel snel het predikaat asociaal opgespeld, terwijl deze auto's reeds zwaarder worden belast.

Met die extra belasting heb ik in het kader van een stukje eigen verantwoordelijkheid totaal geen moeite. En laten we ook vooral niet voorbijgaan aan het feit dat bijna de helft van de aanschafprijs van een auto (lees: melkkoe) uit belasting bestaat.

Voor de brandstofkosten geldt zelfs dat maar liefst tweederde deel in de schatkist belandt. Ik denk dat we hier rustig mogen stellen dat de vervuiler zijn portie betaalt.

Compenseren

Het probleem van de vervuiling moet niet op te kleine schaal worden bekeken. Op sommige plaatsen is het lastiger om bepaalde normen te halen dan op andere plaatsen. Wanneer je het probleem op een grotere schaal bekijkt, zijn er ineens veel meer mogelijkheden. Steeds vaker wordt vervuiling gecompenseerd.

Op bepaalde plaatsen laat men dan de normen voor bijvoorbeeld luchtvervuiling ietwat vieren en compenseert dit met strengere normen op plaatsen waar dit gemakkelijker uitvoerbaar is.

Compenseren kan ook een manier zijn om een stukje eigen verantwoordelijkheid te nemen. Hoe kijken we bijvoorbeeld aan tegen iemand die rondrijdt in zo’n "asobak", maar wel ieder jaar een forse donatie doet aan het Wereld Natuurfonds? Zien we dit als een hypocriete manier om je geweten te zuiveren, of is dit ook een legitieme vorm van compensatie?

Ik zal nooit roepen dat een auto een primaire levensbehoefte is, maar zoals voor tal van andere vervuilende zaken geldt, draagt een auto voor velen actief bij aan een stukje levensvreugde.

Veel vormen van vervuiling zijn niet altijd even direct, even duidelijk of even tastbaar, maar dat wil niet zeggen dat ze niet bestaan. Maak je daar eens wat drukker over en laat de automobilist met rust, want die betaalt dubbeldik.

Tip de redactie