Geenstijl meldt net (woensdagavond) dat premier Balkenende ons gaat toespreken. Ons, het Nederlandse volk. Ik geloof er geen moer van, maar het maakt wel van alles in mij los. Premiers die onverwacht het volk toespreken, dat is lekker spannend. Fijn om over te fantaseren.

Foto:  ANP

Bij JP kan het namelijk alle kanten op. Als onze premier het al nodig vindt om serieus te reageren op de breuk tussen Jan en Yolanthe, dan is vanaf nu eigenlijk alles mogelijk. Misschien spreekt hij over Patricia Paay, die de rest van haar leven zonder man zit. Die kans is vrij groot. Als je 60 bent, en je gebit groeit al jaren harder dan je hersentjes, heb je een probleem. Adam hoeven we ons geen zorgen over te maken. Die zit al lang ergens in een appartement met een aluminium hoedje over zijn Jon Bon Jovi-hoofd getrokken nieuwe complottheorieën te bedenken. Het zou mooi zijn als JP Patricia even bemoedigend toespreekt.

Misschien kondigt JP zijn nieuwe roman aan, een beetje afgekeken van Robert Vuijsje, de bekende negerinnenschrijver. Het zou toch aardig zijn, als JP volgend jaar onder het pseudoniem Roti Speciaal de Libris Literatuurprijs wint met zijn roman “Besneden Vrouwen”, een felrealistische roman over een enorme neger die zich dwars door de Joodse gemeenschap heen ploegt.

Het kan ook dat JP nu eindelijk werk wil maken van de door hem gedroomde VOC mentaliteit. Mensen dood slaan voor een onsje nootmuskaat. Een land bezetten omdat je de kruiden goed kunt gebruiken. Ouderwets een land binnenvallen en voor wat kralen en spiegels de boel leegroven. Daar schijnt onze premier een warm gevoel bij te krijgen. Nu de helft van Nederland zucht onder de crisis en toch geen reet te doen heeft, stuurt hij ons er misschien weer een keer op uit. Lekker met scheurbuik op een schip rondhangen en Rob de Nijs, of een andere volkszanger naar keuze, zes keer per uur met een touw onder de boot doortrekken. Kielhalen, daar waar Nederland groot mee is geworden. De VOC-mentaliteit!

Ik hoop niet, heel egoïstisch, dat het om de aankondiging van een of andere beperkende reigermaatregel gaat. Zoals u weet verzorg ik dwergreigers. Zij zijn mijn lust en mijn leven. Ik heb er nu 34. Ze staan om me heen tijdens het schrijven. Ik heb ze afgeleerd vis te eten. Ze zijn dol op ribbelchips. Ik merk vanzelf wanneer de premier op de televisie is want dan beginnen ze heel wild door de kamer te vliegen. Ik ben dat gewend, maar als ik visite heb is dat altijd wel even schrikken, een kamer vol klapwiekende vogels om je hoofd.

Het zou zomaar kunnen, dat JP de dwergreiger op een laffe manier buiten beeld wil drukken. Meneer is meer een roerdompmannetje. Een stuitend domme vogel die een heel leven lang naar zijn eigen knietjes staat te kijken. Een christelijke vogel bovendien, die in veel kerken naast het collectebakje op zo’n typisch gluiperige manier naar je staat te loeren, als je niet genoeg geld geeft. De roerdomp, een vogel die letterlijk te dom is om te kakken. Gaat hij je heel smartelijk aan staan kijken. Nee, dan de dwergreiger. Die van mij staan nu kruiswoordraadsels op te lossen en doen kleine handwasjes. Voor de lol.

Ik hoop ook niet dat het de aankondiging van een landelijke vaccinatie betreft. Kunnen we weer in de rij gaan staan achter jankende kinderen, kunstnijverheidtutten die loeihard vertellen wat ze nu weer in het door hun man betaalde atelier hebben staan kleien en bejaarden die altijd heel vrolijk worden van iets dat ze aan de Tweede-Wereldoorlog doet denken.

Waarschijnlijk zit ik op niets te wachten, maar alleen al het idee van onze premier die zijn volk toespreekt maakt me warm. Al is het maar een recept. Een mop. Een felicitatie aan een honderdjarige. Als hij maar eens een keer opeens verschijnt. Het volk stopt met koken. Kinderen moeten stil zijn. Op straat stoppen auto’s. Overal wordt ssssstttttt geroepen. Onze premier spreekt. Na een half uur zwaaien de deuren weer open. We hebben hem allemaal horen spreken. Dat schept een band. Zo zou het moeten zijn. Onze premier kan ons binden, maar lult liever, vlak voordat hij in een mandje onder een luchtballon stapt, over zijn goede vrienden Jan en Yolanthe. Hij minacht ons.