Ik haat Pino. Ik vind hem te groot voor een vogel. Het klopt gewoon niet. Als vogel mislukt en ook niet echt lekker om naar te luisteren. Door Nico Dijkshoorn.

Foto:  ANP

Dat zou Pino nog enigszins dragelijk maken, als hij bijvoorbeeld met zijn vette vogelreet ergens in de hoek van je huis een leuk liedje kon zingen, maar hij lult alleen maar over dingen waar hij niets van begrijpt.

En dat moeten volwassenen dan steeds aan hem uitleggen. Neem dan een voorbeeld aan reigers. Die snappen ook niets en die staan ook stomverbaasd naar hun eigen poten te kijken, maar die gaan dat dan niet heel goedkoop uit lopen venten.

Die gaan langs de kant van een sloot staan wachten tot er iets beweegt en dan vreten ze het op de gok op. Die doen vogeldingen.

Semi-intellectueel

Pino heeft daar schijt aan. Die moet met zijn grote poten steeds lekker door Sesamstraat banjeren om iedereen lastig te vallen met zijn onwetendheid. Je ziet het aan Meneer Aart, de enige semi-intellectueel in Sesamstraat.

Die trekt het ook niet meer. Meneer Aart zit nu al weken lang met kost en inwoning aan tafel bij DWDD, om daar te vertellen dat Sesamstraat op een verkeerd tijdstip zit.

Gemakzucht

Dat is geen nieuws. Sesamstraat zit wat mij betreft al een jaartje of 9 in de verkeerde eeuw. Kindertelevisie uit de jaren tachtig is het. Armoedige, gemakzuchtige kindertelevisie. Een straat vol met schreeuwende dieren en mensen die in bordkartonnen kabouterhuisjes wonen, altijd in dezelfde kleding.

Meneer Aart mag blij zijn dat Sesamstraat nog bestaat en dan de eerste de beste nieuwe netmanager niet met een bulldozer het hele decor naar god heeft gereden. Het zal een keer tijd worden.

Kaboutertje Willepip

Sesamstraat wordt vooral bekeken door kinderen die moeten kijken, omdat hun ouders het zo'n leuk en leerzaam programma vonden. De hel van de nostalgie. Een kind krijgen en dan naar een boekenwinkel gaan om precies dat ene boek over Kaboutertje Willepip op te zoeken waar je zelf je hele armzalige jeugd in hebt zitten koekeloeren.

Ik heb er vaak naast gestaan. Verse moeders die aan een boekhandelaar uitleggen waar hun favoriete jeugdboek over gaat.

"Het gaat over een kaboutertje, ongeveer zo groot, en die woont in een paddestoel, dacht ik, maar dat kan ook een uitgeholde kaars zijn. Ik dacht dat hij ook zong. En dan komt er een eekhoorn, maar dat kan ook een sprekende walnoot zijn geweest, en die wil iets maar wat weet ik niet meer wat. Hebt u dat boek?'

Nostalgische trip

Zo beleef ik ook Sesamstraat: als een foute nostalgische trip. Al kijk je zestien jaar niet, je schakelt in en weer staat die fucking Grover als ober tegen een klant in een restaurant te schreeuwen dat ze een bepaald gerecht niet hebben.

Nog steeds zingt een harig wezen het hele alfabet bij elkaar. Niet te doen. Kindertelevisie uit de oertijd is het, steeds maar weer opnieuw geserveerd en nog steeds doorsneden met al even belegen sketches. Ieniemienie is bang voor het donker, O jee wat nu. Tommie heeft gelogen. Goede raad is duur. Meneer Aart is weer eens boos, maar moet soms ook huilen.

Doorgetripte borderliner

Opvallend is dat in Sesamstraat alle poppen schreeuwen. Tommie is na al die jaren nog steeds een doorgetripte borderliner met een natte neus. Ieniemienie gilt nog steeds dat ze alles zo leeuukkkkkkkkk vindt.

En Sien zit daar nog steeds iedere keer aandachtig naar te luisteren. "Maar, ach Ieniemienie, malle muis, hahaha! Dat is toch gewoon een gloeilamp! Hahahaha! Jij dacht dat het een vrachtwagen was. Nee malle muis!' Dat niveau.

Leren

Het is kindertelevisie met het volgende uitgangspunt: kinderen moeten iets leren tijdens het kijken. Van jongs af aan moet het er in worden geramd: niets is zomaar leuk.

Leuk is in Sesamstraat nuttig voor later. Bert en Ernie doen wel leuk, maar uiteindelijk zit je als kijkend kindje met een loodzware boodschap over trouw, vriendschap of verdriet in je schoot.

Van de buis

Achterhaalde kindertelevisie is het, die de rol van internet volledig negeert. Doordrenkt vooral van dat vreselijke idee dat een jeugdprogramma als Sesamstraat educatief moet zijn.

Wat mij betreft trappen ze Sesamstraat keihard van de buis en maken ze plaats voor kindertelevisie waarin de ongebreidelde verbeelding aan de macht is en waarvan je helemaal niets leert.