Als het aan de Marokkaanse regering ligt, krijgen alle Marokkaanse baby's een officiële Marokkaanse naam, ook als ze in Nederland wonen. Bemoeienis met de keuze van voornamen gebeurt in Nederland al zo'n duizend jaar. Door Anno.

Foto:  Gezondheidsnet

Vanaf de elfde eeuw drong de katholieke kerk aan op heiligennamen, zoals Johannes en Catharina, in plaats van de Germaanse namen die je in de vroege middeleeuwen veel hoorde.

Protestante kerken, die in de zestiende eeuw ontstonden, moesten niets hebben van de heiligenverering van katholieken. Namen uit het Oude Testament, zoals Daniël en Sara, vonden zij daarom geschikter.

Officiële regels

De kerken maakten zich druk over namen, maar officiële regels bestonden niet. Die werden pas in 1810 door de Fransen ingevoerd. Ze waren meteen streng: de katholieke Fransen stonden alleen heiligennamen en namen uit de oudheid toe.

Voor Nederlandse protestanten was dat een klap. Toch bleef de regel nog lang na het vertrek van de Fransen in 1813 gelden. Pas in 1838 werd hij afgeschaft. Nieuwe, duidelijke regels waren er nog niet en daarom hielden sommige ambtenaren nog vast aan de oude.

Jayden

Dat lukte in de twintigste eeuw niet meer. En niemand kijkt nu meer op van namen als Jayden, Destiny of Mohammed. De Nederlandse wet vindt het bijna allemaal goed. Bijna, want ongepaste namen mogen niet. Maar wat is ongepast?

In 1985 weigerde een ambtenaar in Groningen de naam 'Geisha', omdat een geisha in Japan een 'publieke vrouw' was. Vijf jaar later keurde dezelfde ambtenaar de naam wél goed. Enige willekeur is er dus nog, maar in principe is iedereen vrij. Op bemoeienis uit het land van herkomst na dan.

Er zullen tegenwoordig nog niet veel Marokkanen zijn die luisteren naar de naam Jan. Maar al in de zeventiende eeuw veranderde de Nederlander Jan Janszoon zijn naam in een Marokkaanse: Moerad Raïs.

De column Anno NU geeft wekelijks een stukje geschiedenis bij het nieuws. Reageren? Ga naar www.anno.nl.