De val van Domino Day

Hoe ernstig op televisie iets uit de kan hand lopen, bewees Domino Day 2007. Nu het dan eindelijk faliekant is mislukt: mag dit de laatste keer geweest zijn? Door Paul de Lange.

Koffiekopjes stapelen, de grootste pannenkoek ter wereld bakken, zoveel mogelijk mensen in een telefooncel proppen: tussen dat soort ludieke recordpogingen paste het prima. De eerste paar keer dat Nederlanders een gooi deden naar het wereldrecord vallende dominosteentjes, midden jaren tachtig, stond het TROS-programma De Eerste De Beste dan ook vooraan om de boel te verslaan.

Voor een uurtje was dat best een amusant circus. Bassie & Adriaan kwamen dan grappend en grollend ("allememaggies Adriaan, wat een boel stenen") de eerste dominosteen omgooien. Voordat we begonnen was er nog een itempje over twee studenten waartussen iets moois was opgebloeid tijdens het steentjesneerzetten.

Kneuterig

Onder het mom van een thema als Europese Gemeenschap waren er vlaggen van EG-landen in stenen nagebouwd. Die vielen heus niet allemaal om, maar zolang de aorta nog liep, was er niks aan de hand. Als de helft omging was er al een wereldrecord, over tot de orde van de dag. Hoe hard de TROS ook trachtte de boel serieus te nemen, het had boven alles iets heerlijk kneuterigs.

Nu twintig jaar later hebben de wetten der commercie elke zweem van lichtvoetigheid onder het evenement weggeslagen. Domino Day is een kijkcijferkanon voor SBS, dús moet het jaarlijks plaatsvinden. Voorheen was er nog weleens een concurrerende Japanse recordpoging, maar de Japanners zijn al lang afgehaakt in de debiele wedloop om dominosteentjes. Ze bouwen nog liever onze steden steentje voor steentje na.

Domino Journaal

Om het spektakel volledig uit te melken was er vorige week eerst het Domino Journaal. Als een soort volwassen equivalent van het Sinterklaasjournaal (de Hoofdpiet heette hier Hoofd Dominotechnieken) werd de kijker dagelijks op de hoogte te gehouden van de werkzaamheden die de deelnemers verrichten.

Die logen er niet om. Voor dag en dauw werden de bouwers in een bus gestouwd, om er pas weer in terug te mogen als ze hun target hadden gehaald. Zoniet, dan moest het hele team overwerken. De zweep bleef nog net buiten beeld. Niets leek de almaar opzwellende waanzin rond het dominorecord te kunnen stoppen.

Ongemakkelijke stilte

Slechts een ding zou nog redding kunnen brengen: een mislukte poging. Het enige motief voor een weldenkend mens om het evenement te volgen was dan ook de hoop dat het een keer fout zou gaan. Vrijdag was het eindelijk zover. Al kort na aanvang bleef de camera meer dan eens ingezoomd op projecten van stenen die maar niet wilden omvallen. Vertwijfelde gezichten op de tribune, ongemakkelijke stilte bij de commentatoren.

Uren later was het geen verrassing dat het record niet was verbroken. Goed, dat zal even een teleurstelling zijn, maar nu zou het besef dan toch ongetwijfeld komen: het is leuk geweest, er is meer in het leven dan dominostenen.

Niets van dat al. De bouwers gaan gewoon door en SBS blijft het als topsport beschouwen. In zo'n interlandweekend ga je daar nog aan twijfelen ook. We leven in een land waarin Hans Kraay jr. binnen een etmaal zowel het domino-opperhoofd als de bondscoach interviewt. En als met 1-0 winnen van Luxemburg topsport is, waarom zou een kleine vier miljoen dominostenen doen omvallen dat dan niet zijn?

Domino Day 2007

Tip de redactie