Ik ben bang

Ik zeg maar eerlijk: ik ben bang. Er was deze week weer één en ander te doen rond de Mohammedaanse medemens. Weinig om vrolijk van te worden. Door Jan Heemskerk.

Er werd tijdens de Gay Pride weer een stevig stukje gepotenramd door onverdraagzame allochtonen, de afvallige Moslim Eshan Jami werd door een drietal ex-geloofsgenoten afgetuigd, en natuurlijk wist Geert Wilders alle media weer te beheersen met zijn voorstel de Koran te verbieden.

Maar er was méér. Een mens leest wel eens wat, en zo vielen afgelopen week ook de volgende zaken te noteren: in Turkije zijn binnenkort weer presidentsverkiezingen. De vorige presidentskandidaat werd namelijk door parlement en het oppermachtige leger als ongewenst beschouwd.

Vrees

De reden: hij is prominent lid van een fundamenteel islamitische partij (die de parlementsverkiezingen met overmacht heeft gewonnen) en de vrees was groot dat hij Turkije wel eens zou kunnen omtoveren in een tweede Iran. Dezelfde partij levert nu een gematigder kandidaat.

In Marokko, intussen, wordt rond Tanger hard gewerkt aan de ontwikkeling van een vrijhandelszone waar zowel het toerisme als de haven de regio veel geld moeten gaan opleveren, en het land een belangrijke economische impuls zullen geven.

De koning ondersteunt het initiatief, maar men is ook bezorgd: in Marokko bestaat namelijk ook een fundamenteel islamitische partij, die op veel aanhang onder de arme bevolking kan rekenen. Mocht die aan de macht komen, dan zal het met de economische voorspoed snel zijn gedaan, is de verwachting.

Fan

Tenslotte las ik in het Vlaamse weekblad Knack het interview met de Nederlandse journalist Arthur van Amerongen, zelfverklaard 'fan' van Marokkanen, oorlogscorrespondent en schrijver van gezaghebbende publicaties rondom de problematiek van integratie en het Midden-Oosten.

Hij was het even zat met Marokkanen, hoewel hij dapper probeerde zijn persoonlijke gevoelens niet in de weg te laten staan van zijn wetenschappelijke beschouwingen. Wat was er gebeurd? Hij was in zijn woonplaats Brussel (waar hij nota bene probeerde deel uit te maken van de plaatselijke Marokkaanse gemeenschap) in elkaar geslagen door een groep Marokkanen. Omdat ze zijn vrouw een hoer hadden genoemd, en hij had geantwoord: 'je zuster'.

Koran

Wat moeten we hier nou allemaal mee? Ik weet dat er goede en 'foute' moslims zijn. Ik snap dat het verbieden van de Koran een achterlijk idee is, te vergelijken met het verbieden van de bijbel en de Thora, die trouwens ook niet geheel van bloedvergieten ontbloot zijn. Ik wil ook - graag -verdraagzaam zijn, begrijpen dat de ene cultuur, religie, de andere niet is.

Maar al dat geweld in naam van de Islam… In het groot en in het klein. Hele landen die worden teruggeworpen in de Middeleeuwen, mensen die met de dood worden bedreigd en in elkaar geslagen omdat ze er een mening - of seksuele voorkeur - op nahouden die lieden met een letterlijke interpretatie van de Koran niet welgevallig is.

Bang

Ik zal het maar eerlijk zeggen. Ik ben bang voor die lui, die fanatieke moslims. Bang zoals je bang bent voor een stomdronken agressieve cafébezoeker die jou op je bek wil slaan omdat je kop hem niet aanstaat. Of omdat je iets bijdehands zegt.

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt: met dat soort mensen valt niet te praten, je kunt niets doen om ze tegen te houden. Dat maakt angstig en machteloos. En zo voelt het ook als je denkt aan haatprekende imams, gewelddadige moslimjongeren, en fundamentalistische regimes.

Kun je zeggen: wat heb jij nou te vrezen, Heemskerk? Bent geen homo, zegt niks onaardigs over de profeet, bent tolerant. Goed punt: maar waar islamitisch fundamentalisme opduikt, heeft iedereen iets te vrezen. In Turkije, in Marokko, in Nederland. Want tegen dergelijk blind fanatisme, tegen blinde haat, heb je niets aan de wapenen waarmee we elkaar in de beschaafde wereld plegen te bevechten. Het woord, de pen, het debat, de democratie.

Plicht

Die zaken zeggen de strijders van de Jihad hoegenaamd niets. Hun heilige plicht is het bevechten van de ongelovigen. Het veroveren van de wereld in naam van de Islam. En niets zal ze daarvan weerhouden, tenzij we het zelf doen. Ze zijn, net als de agressieve cafébezoeker, niet voor rede vatbaar. En dat is angstaanjagend.

Dus, volksvertegenwoordigers van Nederland: ik ben bang. Zo simpel is het. En u moet mij, daar bent u voor, beschermen. En met mij: allen die ook bang zijn. Dat zijn er denk ik nogal wat. Die je moeilijk allemaal persoonsbeveiliging kunt geven.

Mijn vraag aan u: hoe dacht u dit probleem te gaan aanpakken? Of misschien nog wel belangrijker: wanneer? Ik zou denken dat enige haast zo langzamerhand geboden is.

Jan Heemskerk
Hoofdredacteur Playboy

Tip de redactie