Voor een zoogdierensoort die het creëren van miscommunicaties tot kunstvorm heeft verheven, is internet een nuttige beeldenstormer. Door Arjan Dasselaar.

Foto:  Chris Heijmans

Toen ik 7 was, ontdekte ik dat bloedband, nabijheid noch liefde een garantie zijn voor menselijk contact. Alzheimer, waaraan de helft van mijn grootouders is bezweken, trof toen mijn oma aan vaderskant.

Zij verbleef in een dorp op zo’n 10 kilometer van het huis waar ik toen woonde. In een sanatorium, zoals een onbedoeld wrede geest deze plek had genoemd waar geen genezing meer mogelijk was.

Verre boerderijen

Ik herinner me vooral de autoritten van en naar Hellendoorn. Het Twentse noch Sallandse landschap is ’s avonds erg opwekkend. De hier en daar opduikende lichtjes van ruim vrijstaande boerderijen benadrukten vooral de bijna-afwezigheid van bewoning.

Dat in het sanatorium zelf evenmin een poel van jolijt te ontdekken viel, spreekt na deze introductie voor zich.

Kernoorlog

Mensen die niet met elkaar willen praten zijn treurig, mogelijk ook sneu. Maar mensen die niet met elkaar kunnen praten, zoals mijn vader, zijn broers en hun moeder steeds tevergeefser probeerden, dat is groter want onverdiend verdriet.

Het is nooit makkelijk om contact van betekenis te realiseren. Goed als deze soort is om tot aan de grens van een kernoorlog moedwillig langs elkaar heen te praten, is het des te tragischer als mensen met de bedoeling dat contact wel te leggen er niet in slagen.

Koningin Beatrix

Je zou dus denken dat mensen die het beste met ons voor hebben ook blij zijn met elke methode die dat contact potentieel kan verbeteren. Maar ja, dan kom je op het blog van een ongeneeslijk zieke man een artikel tegen dat nog eens terugverwijst naar de kersttoespraak van ons staatshoofd.

U weet nog wel wat Hare Majesteit zei. Van moderne communicatiemogelijkheden werden alleen de nadelen belicht. Mocht u de toespraak van Beatrix hebben verdrongen, dan verwijs ik u graag naar dit stuk van Mike.

Kankerpatiënt

Mike maakte zich niet voor niets zo druk. Als kankerpatiënt had Mike via zijn weblog ontdekt hoe moderne technologie niet alleen kan scheiden, maar ook kan verbinden.

Fijntjes wees Mike er op zijn blog op dat een analoog bestaan geen garantie biedt voor een leven middenin de maatschappij. Bijvoorbeeld omdat je als staatshoofd nu ook niet echt optimale vrijheid geniet om contacten aan te knopen: ‘Jij bent koningin. Ik ben kankerpatiënt. Zo heeft iedereen wel wat.’

Dood

Mike is inmiddels dood. ‘This is the way the world ends: / not with a bang but a whimper,’ schreef T.S. Eliot en zat die er even naast. Bijna 400 reacties staan er inmiddels op het blog van Mike. Ongetwijfeld tot bemoediging van diens nabestaanden.

Het is niet moeilijk om vergelijkbare verhalen te noemen. Zo is er KEKMBDD (kijkt u zelf maar waar die afkorting voor staat). En zo leefden veel Twitter-gebruikers recent mee met een andere gebeurtenis waar je alleen maar woedend, verdrietig of beide om kunt worden.

Nietszeggende betrokkenheid

U kunt dit natuurlijk afdoen als nietszeggende betrokkenheid van mensen ‘die elkaar toch niet kennen’, maar dan bent u een grotere cynicus dan ik.

Ons vermogen om langs elkaar heen te leven is groot. Mooi dus dat er technologie bestaat die de kans op een toevals-, of misschien wel gewenste treffer vergroot. Internet biedt geen garanties, maar wel ontelbaar meer gelegenheden dan fysieke nabijheid alleen.

En mocht u dat nog steeds niet geloven, dan moet u de slotwoorden van Mike misschien even lezen.