Twitter heeft veel critici die de dienst te oppervlakkig vinden. Maar daar zijn deze mensen zelf medeschuldig aan. Door Arjan Dasselaar.

Foto:  ANP

Het was nog voor de hype. Toen ik in september 2008 aan een groep nieuwe journalistiekstudenten Twitter liet zien, waren de reacties niet echt dat je zegt enthousiast. Immers, vonden sommige studenten, het meeste wat er zoal getwitterd wordt, is ‘niet interessant’.

Eh, nee. Uitspraken van mensen die je niet kent, zijn zelden interessant. Toch zitten cafés vol met mensen die geen hoogbegaafde redenaars zijn, maar niettemin elkaars gezelschap waarderen.

Kroeg

Dat geldt ook voor Twitter. Erwin Blom zei het al: Twitter is een kroeg. Eentje waar je praat met mensen die jou aanspreken. Een simpele uitleg, die veel verklaart. Bijvoorbeeld waarom er zoveel triviale kwesties worden besproken.

Toch blijft het een niet uit te roeien misverstand dat alles wat op Twitter wordt gezegd, voor iedereen interessant moet zijn. Alsof Twitter een kwalitatief hoogwaardig massamedium is, gericht op het grote publiek.

Cabaretfestival

Zo fulmineert Daniel Lyons (bekend als Fake Steve Jobs) deze week in een column (een heleboel tweets achter elkaar) tegen de banale grappen van een komiek op Twitter. Hét bewijs dat dommigheid verkoopt, aldus Lyons.

Sja, die constatering had je offline ook kunnen doen bij een cabaretfestival, waar echt niet alleen tophumoristen optreden. Ernstiger is het dat Lyons volledig mist waar Twitter om draait: ‘Voor de meeste mensen is Twitter vermaak, een gigantisch tv-kanaal met miljoenen shows. Bijna allemaal is het rotzooi.’

Interactie

Fout, meneer Lyons. Twitter is geen tv, geen massamedium met zenders die geen enkele interactie aangaan met de ontvanger.

De meeste Twitter-gebruikers staren zich ook niet blind op het Twitter-equivalent van kijkcijfers: het aantal followers (Twitter-vrienden) dat ze hebben. Zulks in tegenstelling trouwens tot de media.

Twitter is, nogmaals, een kroeg. Er is niet één zender, noch zijn er louter absorberende ontvangers. Er zijn slechts participanten. Oh, en mensen die dit niet willen snappen, en daarom na korte tijd weer van Twitter verdwenen zijn.

Te veeleisend

De waarheid is niet dat Twitter een te oppervlakkig medium is om interessant te worden gevonden door deze mensen.

De waarheid is juist dat Twitter meer activiteit van deelnemers vraagt dan van de gemiddelde kijker van ‘Dancing with the stars’.

Het is niet voor niets dat veel critici liever klagen over een vermeend gebrek aan inhoud op Twitter, dan deze zelf toe te voegen, en op zoek te gaan naar Twitter-medestanders.

Uit Twitter haal je alleen datgene wat je er zelf instopt. Maar in de twee jaar dat ik op Twitter zit, heb ik meermalen gemerkt dat sommige nieuwkomers zich passief of zelfs parasitair opstellen. Passief, als ze alleen maar naar Twitter komen om andermans gesprekken te lezen.

Parasitair

Parasitair, als ze Twitter gebruiken om hulp te vragen bij iets, zonder zelf te investeren in de sociale relaties die daar gesmeed worden. Ooit al eens een kroeg binnengelopen waar u niemand kende en gevraagd of u een tientje mocht lenen? En, werkte het?

Twitter is geen computerspelletje, of een internetdienst onder het motto ‘U vraagt, wij draaien’. Het is slechts een stuk gereedschap dat mensen met elkaar verbindt. Zonder inspanning van diezelfde mensen is Twitter waardeloos.

Luie mediafiguren

Geen wonder dat luie journalisten zoals Lyons op Twitter niet aarden. Invloedrijke mediafiguren als Lyons zijn gewend dat, waar ze ook komen, andere mensen hun best doen om ze te verwelkomen. Op Twitter moet je het echt zelf doen.

Veel van mijn studenten hebben inmiddels ondervonden dat geven en nemen ook digitale waarheden zijn. De grootste critici uit dit groepje zijn, een jaar later, fanatieke Twitter-participanten geworden.