Zlatan en Mido

AMSTERDAM - In de lente van 2002 zaten twee jongens op de tribune van De Toekomst. De een verdient nu 15 miljoen per jaar; de ander speelt bij Barnsley. Door Menno Pot

Foto:  ANP

Woensdag zag ik een foto van Mido in het shirt van zijn nieuwe club Barnsley.

Ik heb nog diezelfde dag sollicitatiebrieven verstuurd naar een paar clubs in het Engelse Championship waarvoor ik wel zou willen spelen. Als Mido met zo’n buik aan de bak komt op dat niveau, waarom ik dan niet?

Een dag later zag ik een foto van met het shirt van Paris St. Germain, poserend bij de Eiffeltoren ten overstaan van, zo te zien, ongeveer de hele wereldpers.

De foto stond bij een bericht waarin de Franse regering het salaris dat hij bij ‘PSG’ gaat opstrijken, zo’n 15 miljoen euro per jaar, ‘onfatsoenlijk’ noemt. Voor Ibrahimovic is nu ruim 180 miljoen euro aan transfersommen betaald, door in totaal zes clubs.

Jonge gasten

Je kunt het je nauwelijks nog voorstellen, maar er was een tijd dat we Mido een betere voetballer vonden dan Zlatan Ibrahimovic. Ik heb het over het voorjaar van 2002, toen ze allebei deel uitmaakten van een wisselvallig, piepjong Ajax-vreemdelingenlegioen: jonge gasten die voor het eerst ver van huis voetbalden en zich daarom vastklampten aan de club en aan elkaar.

In de eerste seizoenshelft, onder Co Adriaanse, was Nikos Machlas meestal spits, maar die rendeerde na tweeëneenhalf seizoen nog altijd niet echt.

Na het ontslag van Adriaanse koos Ronald Koeman aanvankelijk voor Zlatan, maar die kon niet aarden en bakte er weinig van. Toch maar weer Machlas. Moeizaam, moeizaam. Mido speelde maar af en toe, als linksbuiten, want voor die positie was hij gehaald.

Op 10 maart 2002, thuis tegen De Graafschap, besloot Koeman voor het eerst Mido een kans te geven in de punt van de aanval. Het bleek een gouden greep: in twee maanden tijd scoorde Mido in elf wedstrijden elf goals. Het piepjonge Ajax greep de dubbel.

Mido was de held, terwijl Zlatan door zo’n beetje de hele ArenA een motorisch gestoorde ooievaar werd gevonden, een soepstengel met trekdropbenen. Die kon echt totáál niet voetballen; Henk Spaan schreef ongeveer elke week een column van die strekking.

Ze waren in die tijd maatjes – Mido en Zlatan. Ik zag ze eens naast elkaar zitten op de tribune van De Toekomst, bij een thuiswedstrijd van Jong Ajax. Twee jongens, 20 en 19 jaar oud, die bezig waren hun draai te vinden in een ver land. Ze zaten naast elkaar als tweelingbroertjes op een hekje. Ze hadden veel lol.

Kentering

De kentering tekende zich al bij Ajax af. Zlatan werd langzaamaan Ajax’ nieuwe steraanvaller, terwijl Mido ontspoorde. Ruzie met ploeggenoten, zelfs met Zlatan, die hij naar verluidt een verbandschaar naar het hoofd smeet in de kleedkamer. Uiteindelijk schoffeerde hij ook Koeman en verdween via de achterdeur.

Zlatan belandde bij Juventus, Inter, Barcelona en Milan; Mido mocht in 2010 alleen bankzitter bij West Ham United blijven als hij bereid was het laagste salaris in de Engelse competitie te accepteren. 1000 pond per week. Bruto. Hij deed het. En nu gaat hij dus, met hangbuik, bij het Cambuur van Engeland spelen.

“Ik denk dat Barnsley een zéér belangrijke stap in mijn carrière is,” zei Mido met een stalen gezicht.

Zlatan, bij zijn presentatie in Parijs: “Ik ken de Franse competitie niet. De Franse competitie kent míj.”

Dat Zlatan en Mido allebei niet goed snik zijn, is met de jaren wel duidelijk geworden, maar ik heb altijd een zwak voor ze gehouden.

Oneens

Als je Mido zou vragen zijn carrière eens te vergelijken met die van Zlatan zou hij het vermoedelijk oprecht oneens zijn met de suggestie dat Zlatan er een ietsepietsie meer van gebakken heeft dan hij.

Als je Zlatan hetzelfde zou vragen, zou hij zeggen: “Wie is Mido?”

Ik herinner me dat ze elkaar ook veel aanraakten, daar op de tribune van De Toekomst. Liefdevol, bijna. Teder. Ik zat pal achter ze en herinner me dat Mido zijn arm om Zlatans schouders sloeg en minutenlang zo bleef zitten.

Heb geduld, leek Mido met die arm te willen zeggen, ooit zal ook jij succesvol zijn.