PVV-deserteurs

AMSTERDAM - Volwassen mannen zien huilen, het is een beetje gek als het niet om voetbal gaat. Toch kwamen ze authentiek over, de tranen van de twee PVV-verlaters. Door Peter Wierenga

Foto:  ANP

Leónidas (de Spartaanse koning die met vijfhonderd man de Griekse vrijheid redde tegenover een enorme overmacht aan Perzen), Michiel de Ruyter, krijgsraad, Gideonsbende... het regende militaire metaforen op de persconferentie van Marcial Hernandez en Wim Kortenoeven.

Toepasselijk, omdat de twee Wilders, hun held, hun generaal, euvel duiden dat hij de krijgsmacht geen bijzonder warm hart toedraagt – getuige Hernandez' anekdote dat Wilders schertsend aan “kolonel Agema” vroeg of we misschien niet even goed af zijn zonder luchtmacht.

Het deed de oud-militair zichtbaar pijn. Net zoals Kortenoeven zich kapot schaamde dat de Nederlandse F16's in Afghanistan van de PVV niet eens bondgenoten te hulp mochten schieten.

Definitie van veiligheid

Het is kort door de bocht een andere definitie van veiligheid. Voor Wilders is prioriteit nummer een het stoppen van de “islamisering” in Nederland, in andere landen zoals Afghanistan zoeken ze het lekker zelf uit.

Diezelfde priorititeit blijkt uit het nieuwe verkiezingsprogramma van de PVV: weg uit de Europese Unie is vooral bedoeld om zaken te kunnen invoeren als een immigratiestop (door Wilders tegenover Twan Huys als eerste genoemd!) en een minarettenverbod. Een soeverein Nederland, dat wil zeggen eentje met zo min mogelijk hoofddoekjes.

Nog afgezien van de vraag hoe realistisch het is om in te zetten op een exit uit Europa, Hernandez en Kortenoeven zien veiligheid ruimer, dat wil zeggen internationaler.

Inner circle

Of de twee afhakers dan ook geen enkele invloed hebben kunnen uitoefenen op het verkiezingsprogramma, is lastig te zeggen – Wilders en Bosma ontkennen dat uiteraard. Maar niet te ontkennen valt dat er een inner circle is rond de grote leider die de koers uitzet.

En dat gaat ver. Want wat Wilders volmondig toegeeft is dat hij het Catshuisberaad opblies zonder ruggespraak met de fractie. En zonder nou dat beeld van die op elkaars schouders uithuilende PVV'ers al te scherp op het netvlies te willen hebben, kan ik die schoffering navoelen.

Ik herinner me nog hoe Kortenoeven me eens verzekerde – in een off the record ontmoeting die hij dan weer moest melden aan Fleur Agema alias het “politbureau” - dat hij vurig hoopte dat het Catshuisberaad zou slagen. Alleen al vanuit het landsbelang moest hij er niet aan denken dat het overleg zou mislukken, zo midden in een zware economische crisis.

En toch gebeurde dat, zonder dat hem ook maar iets werd gevraagd, met als uiteindelijke consequentie deze crisis in de PVV.

LPF-toestanden

En dus kon je erop wachten, op de term LPF-toestanden. Begrijpelijk, na eerder al het gedoe in de provincies, Limburg voorop, en de afsplitsing van Hero Brinkman. De partij is uit zijn jasje gegroeid en Wilders kán het niet in zijn eentje onder controle houden.

Maar er is een groot verschil. Pim was al dood toen “zijn” Kamerleden elkaar de tent uitvochten, Geert leeft nog. Tot nu toe was hij zelf de garantie voor electoraal succes, en als hij dat op 12 september opnieuw is, kunnen de rijen zich weer sluiten. Als je wint, heb je vrienden.

De inzet wordt verhoogd, zoveel is zeker.