Magic Mark

Hoe ie het flikt, geen idee, maar sinds gisteren zijn we Amerika's belangrijkste bondgenoot. Zou Obama zo weinig vrienden over hebben, zijn alle grote landen hard weggerend of is ie simpelweg net als wij gevallen voor de charmes van Magic Mark? Door Peter Wierenga.

Foto:  ANP

De man die het leven door een roze bril ziet en dat in Thalystempo weet te verkondigen, bezocht het Oval Office. Altijd een beetje spannend gevoel, alsof Ajax... of laat ik een voetbalclub nemen: Twente even mag ruiken aan de finale van de Champions League.

En als Rutte dan ook nog twintig minuten blessuretijd erbij krijgt, voelt het als een overwinning. Je gunt het hem, die droom, met kiekjes voor het thuisfront.

Hartstochtelijk gooit de premier er zelfs een vette yes! uit als Obama oppert ook eens de oceaan over te steken voor een tegenbezoekje. Barack verheugt zich al op de 'gastvrijheid' van Nederland. Die leest in ieder geval geen Nederlandse kranten, zie je Rutte opgelucht denken – en van het gedoogakkoord heeft ie vast ook niet gehoord.

Maar waarom 'we' belangrijk zijn?

De reden is prozaisch. Rutte liet de ambassade berekenen dat Nederland voor een dikke 600.000 banen zorgt in de VS, waar we de derde investeerder zijn. Andersom rollen vandaar meer dollars naar het land dat ze kennen van wiet en molens, dan naar welk land ook. Nou moet je met rekensommen en Rutte altijd opletten, maar laat me met dat voorbehoud verder redeneren.

Dan kom ik zowaar tot een conclusie. Je kunt nog zo lang navelstaren en jezelf verschuilen achter de dijken, als je intussen maar doorgaat met harde pegels investeren. Dan kunnen ambassadeurs zich wel verwonderen over waar die Hollandse tolerantie dan wel gastvrijheid nu eigenlijk gebleven is, maar het is onzin dat je niks te vertellen zou hebben.

Welbeschouwd had Balkenende zelfs een dikkere vinger in de pap dankzij Irak en Uruzgan, al maakt die wetenschap zijn stijve binnenkomst bij Bush ook achteraf geen prettig schouwspel. Maar De Hoop Scheffer werd na uitgebreid gebitsonderzoek wel mooi goedgekeurd als nieuwe baas van de Navo en Nederland mocht een stoeltje aanschuiven bij de G20 (hier paukenslag).

Kunduz

Als we nou eens iets meer dan die paar lousy agenten (a een half miljoen per stuk) zouden opleiden in Kunduz, kon ik voor elkaar boksen dat we weer bij die G20 mogen aanschuiven, hoor ik Rutte filosoferen. En hij dwaalt in gedachten af naar Jolande Sap, die haar 23 onmogelijke eisen aan de missie in Noord-Afghanistan nog steeds niet heeft laten vallen.

Sap. Dezelfde vrouw die plagerig roept dat Rutte het lulletje rozenwater van de Europese diplomatie is. Lekker is dat. Ach, zo lang hij nog enige invloed heeft op Angela valt ook dat wel mee, dagdroomt Mark verder. Ruw wakker geschud door Obama's vraag of de premier zijn magie wil inzetten om de Duitsers nu echt met overgave de euro te laten redden...?

Hij zal er een nachtje over slapen.