Bye bye bunga bunga

Het sprookje is voorbij. Het sprookje van de gekste premier van het continent. Het sprookje van Silvio Berlusconi. Door Peter Wierenga.

Foto:  ANP

Het doek is gevallen en de artiest weet het. De bezuinigingen door het parlement loodsen en dan aftreden. Dit was zijn laatste kunstje. En ik zie het fenomeen niet terugkomen.

Want zo'n tycoon-premier, probeer het maar, verplaats het beeld naar een willekeurig ander land. Dat is zo'n beetje als Mark Rutte die zwaaiend uit de helikopter landt in zijn eigen ADO-stadion, waar hij Messi en Ronaldo in groengeel shirt presenteert aan tienduizenden fans.

Live uitgezonden door Marks zender SBS. Om na een paar slechte grappen weer op te stijgen, klapwiekend op weg naar een vers setje jonge prostituees, in zijn buitenhuis op Texel. Onderweg vriend David Cameron oppikkend, die z'n tuinbroek al aan heeft.

Het lukt me maar niet om dat beeld vast te houden.Gelukkig maar. Saaiheid kent zijn voordelen. Want Berlusconi is voer voor columnisten, maagzuur voor economen.

Overleefd

Dan heb je bijna alles overleefd, van die Kampbeul-uitglijder in het Europees Parlement, ontstellende euthanasiehaat, ontelbare corruptieprocessen en zelfs de grootste belediging (iets met een vanwege het formaat ongeschikt achterwerk) aan het adres van een staatshoofd, net degene die je nodig hebt... en dan komt het einde er toch. Door die rare munt.

Die werd zijn Waterloo, al spartelde hij nog zo tegen. Zo trok hij ondanks Brussel een plannetje om de rijken meer belasting te laten betalen in omdat profvoetballers er geen zin in hadden.We konden er lang om lachen, om de man die we in eerste instantie leerden kennen als de kleine baas die 'onze' Marco en Ruud met miljarden lires naar zijn club haalde. Maar we zijn inmiddels zo diep verbonden, het kaasland en het spaghettiland, dat we achteraf de rekening betalen.

Twijfels

Er is geen econoom te vinden die niet twijfels heeft over de houdbaarheid van de Italiaanse schuld. En dat heeft niks met dat Grieks referendumplan te maken, want de rente liep in Rome daarvoor ook al op. Dus moest Silvio wel een strenge meester van buiten aanvaarden.

En houdt de rest van Europa zijn adem in, want de Italiaanse schuld is zo torenhoog dat het buurlanden al duizelt als ze er naar kijken.

The Economist, het altijd subtiele Britse weekblad, had al eens hun vriend Silvio op de cover: the man who screwed an entire country. Het is nog niet te laat, de beurzen zullen misschien weer wat meer vertrouwen hebben in de Laars, als hij opstapt. Voor wat langere tijd. Opdat het niet wordt: the man who screwed an entire continent.