Tropisch sapje

Wat zijn we toch een lief landje en wat hebben we lieve Kamerleden. Je zou bijna vergeten dat ze inzage weigeren in hun eigen miljoenen. Door Peter Wierenga.

Foto:  ANP

Verliefd geven Jolande Sap en Stef Blok elkaar een high five bovenop de in- en ingroene Mount Scenery. De foto die de voorpagina van de NRC sierde doet je in een klap alle Haagse geneuzel en gescheld vergeten – alsof alle politieke verschillen vergeten zijn. Gezellig met alle fractieleiders naar de Antillen. Eindelijk hoeft Alexander Pechtold eens niet continu bijdehand te doen maar kan hij gewoon op het strand een boek lezen.

Als zelfs Cohen ontspannen is en Sybrand van Haersma Buma jongensachtig flaneert in de haven, tussen Sap en Gerdi Verbeet in – korte mouwen, het bovenste knoopje los - dan krijg je visioenen van een paarsplusse orgie waar ook het dolende CDA welkom is.

Dan vergeten we even de woorden van Blok dat hij liefst acht jaar door wil met de huidige coalitie, want daar heeft hij zelf – bovenop de berg met Jolande, en dan dat romantische uitzicht – ook al spijt van, dat zie je. Nooit straalde Stef in de Kamer zoals nu hier in Saba.

Ach, met een beetje fantasie zie ik zelfs de afwezige mopperkonten Roemer en Wilders een volgende reis de eurocrisis bespreken op het strand, in hun ballenknijper, een mojito in de hand. Laten we er een nationaal kabinet van maken, alle partijen doen mee! Dan wil je ze wel aan je borst drukken, onze kneuterige politici. De schatten, ze doen geen vlieg kwaad.

Opspraak

Zeker als je dan ook nog eens leest dat op Curaçao vier ministers plus minister-president Schotte in opspraak zijn. Corruptie voor tonnen, rokkenjagerij, eigenlijk hadden ze niet eens door de screening mogen komen, zegt het bureau dat daar verantwoordelijk voor is.

Een minister – luisterend naar de tropische naam Abdul Nasser El Hakim- zou zelfs banden hebben met Hezbollah. Da's nog eens een fijne aanbeveling. Gelukkig poetsen de honkballers het Antilliaanse imago net geweldig op, voor je het weet denk je bij de eilanden alleen nog maar aan smeergeld. Nee dan onze Haagse jongens en meisjes, ik steek mijn handen in het vuur voor ze, die zouden nooit sjoemelen met belastinggeld...

Uitzondering

Alhoewel. Als er een merkwaardige uitzondering is op de kritische houding van het parlement, zijn het de eigen centen. Dat legde de Volkskrant onlangs ongenadig bloot. Niks openheid over de 27 miljoen aan subsidies die de Tweede Kamerfracties zelf te verdelen hebben, zo luidt de onderlinge afspraak.

De SP gaf wel openheid van zaken, en na het gedram van journalisten speelt ook de PvdA open kaart. D66, GroenLinks en de ChristenUnie beloven over de brug te komen. Maar wie er nog het zwijgen toe doen, zijn de fracties van de macht, inclusief de SGP-boys.

En dat maakt het toch een beetje ongemakkelijk om naar anderen te wijzen, als je zelf niet echt transparant bent. Dan word het dat typisch hollandse gezelschapsspel van balk en splinter.

Maar wie weet kunnen Alexander, Job en vooral Jolande de weigeraars Stef en Sybrand nog tot een ander inzicht brengen, daar in de tropen. Laat me nog even in die zwoele droom blijven.