Troonrede op de Titanic

Ze aarzelde even, dat zag ik wel. Keek nog een keer nadrukkelijk de Ridderzaal in. Hield zich een atomisch momentje in, zogenaamd omdat nog niet iedereen op zijn stoel zat. En begon toen met een diepe zucht. 'Leden van de Staten-Generaal...' Door Peter Wierenga.

Foto:  ANP

Argh. Ze trok het niet meer. Weer in die hobbelkoets, langs exact hetzelfde parcours als de vorige dertig keer, langs exact dezelfde oranje-vlaggetjes-mutsen. En nu zat ze weer in die Ridderzaal. Diep in haar hart hoopte Trix dat een willekeurige waxinelichthouderwerper binnen zou stormen, of een knappe baardmans die de voordelen van Allah kwam aanprijzen.

Elke gek was welkom, ze ging zelfs de hoofddeksels van Krista van Velzen achteraf pas echt missen: alle afleiding was beter dan dat ambtenarengereutel voor te moeten lezen.

Want het was weer geen feest, die Troonrede. Bedankt hoor, dat zij het slechte nieuws mocht brengen dat we er allemaal op achteruit gaan. Nou ja, allemaal...

Opsomming

En verder? Een droge opsomming van de plannetjes van Mark en kornuiten, een alinea per stuk, rambam met een nietje erdoor. Over 'indicatie' dit en 'regelgeving' dat, 'toetsen' zus en 'eigen bijdrage' zo. Het enige voordeel was dat die jonge premier het korter hield dan Balkenende, mijn hemel wat kon die man ouwehoeren.

Wat ze die Zeeuw vooral kwalijk nam was die Troonrede uit 2008, toen ze op het moment dat Lehman Brothers omviel en een wereldwijde financiële crisis uitbrak, een optimistisch verhaal zat te vertellen alsof ze het orkest van de Titanic in eigen persoon was, doorspelend terwijl het schip al reddeloos verloren was en het water aan alle kanten door het staal sijpelde.

Surrealistisch

Maar ook nu weer, dacht ze, was het een enigszins surrealistisch gebeuren. L'histoire se répète. Terwijl Griekenland op de rand van het faillissement staat en een wereldcrisis dreigt, omdat Europese politici het lef niet hebben om de schuldencrisis als een team te tackelen, zit zij *&^% een verhaal te vertellen waar nog geen verloren drachme in is verwerkt. Waarin nada wordt afgeschreven op al die miljarden steun aan Athene.

Ze had nog zo gezegd: neem dat verlies nu, as we speak, dan ben je ervan af. Maar ja, Mark moest zich in alle bochten wringen om de steun van Geert niet te verliezen. Geert, die sowieso al haar vriend niet was. Geert, die van haar een lintjesknipper wilde maken. Omdat hij haar te lief voor allochtonen vond, maar wat had hij dan verwacht met haar Duitse bloed?

Tant pis, dan was ze maar multiculti elite. Het kon er nog wel bij. Dat gezeik altijd, over haar salaris, haar boot, het vakantiehuis van WimLex en Máxima, de fiscale sluiproute van Christina...

Pensioen

Opeens schoot het door haar hoofd, vlak voor ze de Kamerleden veel 'wijsheid' wenste: ze ging met pensioen. Voor ook zij langer doorwerken moest. Nee, ze zwoer dat dit het laatste jaar was als vorstin. Met vochtige ogen wierp ze een vluchtige blik opzij, naar haar zoon.

Arme jongen. Straks had ie niks meer te vertellen, en kon hij zelfs niet meer in de formatie een ouwe trouwe marionet à la Lubbers tevoorschijn toveren. Maar (het zweet brak haar uit) nog erger: ook in zo'n ce-re-mo-ni-ël-e rol moet de koning gewoon weer die ellendige boodschappenlijst van een Troonrede voordragen. The horror.

Ach, ze had gelukkig haar kersttoespraak nog. Zo dadelijk eerst een goede neut met Gerdi in de koninginnekamer, dan was al deze ellende vast weer gauw vergeten. Cheers!