Ode aan Fred
Een droom is aan diggelen, een held van zijn sokkel. Dit had een ode moeten worden. Een ode aan Fred Teeven. Door Peter Wierenga.
Foto: ANP
Knijp in mijn armen Fred. Zeg me dat het niet zo is. Met bonkend hoofd en grote ogen las ik dit bericht op NU.nl. Teeven zegt nee tegen de USA. Hij wil niet dat ze, als we over de Grote Plas vliegen, allerlei informatie over ons zomaar vijftien jaar opslaan.
En dat uit de mond van de man die telecomgegevens het liefst 'tot in de eeuwigheid' wilde bewaren.
De man die nooit en te nimmer voor misdaad wijkt, op zijn haargrens na. Die inbrekers het liefst met zijn eigen massieve lijf zou pletten. Die als officier van justitie mikte op topcrimineel Mink K. Die zonder seconde aarzeling naar Irak vloog in de jacht op gifgaskoning Frans van Anraat.
Die zich in de avonduurtjes door de rechtenstudie worstelde. De man die geen benul had van de vaste boekenprijs omdat ie maar één boek leest: het wetboek.
Survivor
Fred, de politieke survivor die als enige Leefbaar Nederland overleefde. Die de bijna bijbelse beproeving doorstond dat die partij de voorkeur gaf aan Emiel Ratelband. Die zich terugvocht bij de VVD. Die het schopte van sukkel van het Binnenhof tot staatssecretaris.
Eindelijk op zijn plek. De man die meer plannen lanceert dan de Kamer vragen kan stellen. De kampioen van de minimumstraffen, de schrik van alle softe rechters. Die als eigentijdse Robin Hood de verdachten plukt en het geld hoogstpersoonlijk overhandigt aan de slachtoffers. De man die elke uithoek preventief wil laten fouilleren. De man die... ja die wat niet?
Privacy
En toen dat verschrikkelijke bericht. Als zelfs onze nationale crimefighter partij kiest voor privacy, dan... dan... kunnen we net zo goed alle gevangenisdeuren opengooien. Alle tbs'ers op verlof sturen. Alle Martijn-leden parkeren in de Ikea-ballenbak.
Ach, misschien moet ik niet te hard oordelen. Het heeft ook wel weer iets liefs. Fred Teeven, de man die kei-hard opkomt voor onze privacy. Ik zou hem zo willen knuffelen, een aai over zijn bol geven. Hem aan mijn borst drukken, als een teddybeer. Want dat is hij. Eindelijk heeft ie het ook zelf ontdekt. Zijn eigen innerlijke teddybeer.
Ik voorspel nog vele oden.
Startpagina