Met die doorrookte stem, die alle maffiabazen in de wereld met een zweem van wijsheid besprenkelt, legt Hans Hillen het nog een keer uit. Door Peter Wierenga.

Foto:  ANP

“Air to air.” Iemand die met zo’n bas kan spreken, bijna achteloos, die dicht je onbewust de sluwheid van de straatvechter toe. De premier steekt er automatisch naïef bij af.

We gaan meedoen met de Navo, om te zorgen dat Kaddafi niet meer aan wapens kan komen. Dat betekent 200 man, een schip, een tankvliegtuig en zes F16’s. Maar onze piloten mogen geen gronddoelen raken, hooguit verdachte vliegtuigjes die niet willen luisteren.

“Air to air,” aldus Hillen. Het is goed dat we dat nu maar meteen openbaar maken. We kunnen immers nog geen helikoptervlucht geheim houden.

Dát debat komt volgende week wel.

Mak schaap

Zolang het parlement een mak schaap is, kan de vos blijven zitten. Van de gevaarlijkste valstrik – het onjuist informeren van de Kamer - heeft Hillen een comfortabel holletje gemaakt. Met de hulp van drie woorden: “voorzover mij bekend”. Dat er op zijn armlastig ministerie wordt gejat en gedoofpot bij het leven, hij wist het niet. Eerlijk.

Eerder al werd CDA’er Hillen, toen hij zich iets te kritisch uitliet over Wilders, het volgende doelwit van de PVV. Na asielminister Gerd Leers. Gedogen is steeds op een ander paaltje pissen, zodat de paaltjes niet samen in opstand komen, maar juist afzonderlijk netjes meebuigen. Nederig boog Hillen het hoofd.

De minister heeft mazzel. Haags gedoe valt in het niet bij het drama dat zich nú aan de hemel van Tripoli voltrekt. En laten we niet vergeten dat – ook al opereren wij “in het hoogste geweldsspectrum” – menig ander land over Hillens in het kwadraat beschikt. Dan valt onze sluwheid tegen. Zoals we moesten ervaren in Srebrenica, waar een Frans bevel tot luchtsteun op cruciaal moment op zich liet wachten.

Geleerd

We hebben ervan geleerd. Het kabinet hamerde op een duidelijke commandostructuur. En de wereld, zeg ik met enig pathos, leerde hopelijk ook van dat soort slachtingen, zodat onderlinge verdeeldheid niet meer tot de uiterste consequentie geaccepteerd wordt.

De resolutie kwam laat – met de rebellen zeg ik: beter laat dan nooit. Zonder hen te kennen, had ik ze niet graag in het rijtje gezien van Srebrenica, Rwanda, et cetera. Al is het cru, ik besef het, dat andere onschuldigen juist zullen sterven. De grote vraag is nu wat het doel moet zijn.

De VN-resolutie zwijgt over regime change, terwijl het kabinet hardop spreekt van een politiek doel. Rutte “ kan zich niet voorstellen” dat de burgers van Libië veilig kunnen zijn als Kaddafi aan de macht blijft.

De dolle hond kennende, kan dat nog wel even duren. We hebben voor drie maanden getekend. Tussentijds opzeggen? Altijd lastig.

De vos zal nog een hoop streken nodig hebben.