Something is rotten in the state of Holland. Kruitdampen stijgen op, gekerm weerklinkt en de geur van ontbinding is onmiskenbaar. Door Peter Wierenga.

Foto:  NU.nl/Jos van Zetten

Het Binnenhof ligt er verlaten bij. Een horde politici strompelt met verdwaasde blik door de donkere straten.

Vertwijfeld mompelen ze voor zich uit, wie goed luistert kan nog net de woorden “Tweede Kamer” en “hel” opvangen.

Elk excuus wordt aangegrepen om uit de dienst te deserteren. Wouter Bos loopt ergens weg te dromen achter een kinderwagen, Camiel Eurlings neemt nog een stuk proemenvlaai. Jet Bussemaker laat de stamcellen het lekker zelf uitzoeken, Frank Heemskerk gaat op vakantie in eigen land.

Remkes

In de kroeg ontwaren voorbijgangers het silhouet van een rijzige man, die gehaast een jenevertje achterover slaat. Ah, Johan Remkes, de man die zich door zijn ministerschap heen zoop, of er nou terroristen opgepakt moesten worden of niet.

En die zijn Thaise vakantiepret niet liet verstieren door een paar tsunami-slachtoffers. Maar dit wordt zelfs de Groninger te veel. Ineens gilt hij het uit. “Genoeg, genoeg.”

Iets verderop ligt een man te bedelen met een handgeschreven briefje op zijn schoot. Met zachte g kan hij nog net een paar zinnen uitbrengen, maar niemand begrijpt hem. Het is Pieter van Geel, het is mooi geweest. Voor je het weet ben je Kroonprins, en loopt het slecht met je af. Ook in de achterhoede wordt gemord. 

“Met Generaal Jan Peter win je wel een slag, maar niet de oorlog.” Partij en land zijn hem beu. Het is de koppige Zeeuw niet gelukt om de aartsvijand te beteugelen.

Goddelijke Kale

Je zal ook maar moeten vechten tegen het Grote Spook, dat half Den Haag klotsende oksels bezorgt. De Ontevreden Kiezer. Die eerst achter de Goddelijke Kale aanliep, en nu achter de Blonde Satan. Het slagveld is verdomd herkenbaar.

Elke dag vluchten er meer, net als acht jaar geleden. Geef ze eens ongelijk. Nooit op eigen kracht verkozen, geen verantwoording aan een échte achterban, hooguit aan de apparatsjiks. Wat nou een eer, dat parlement? Het hoogste orgaan van de democratie… en toch geen zak te zeggen.

Maar gloort er soms geen nieuwe dageraad aan de horizon? Hoop met een hoofdletter? Hoe dichterbij Hij komt, hoe harder de menigte zingt, ja zij huilt zichzelf in extase. Nog even volhouden mensen, dan rijdt Hij op een ezeltje het Binnenhof op: Job Cohen, de Verlosser. 

Verzoenen

En als dan een kordate Marokkaan het pad voor de ezel uit baant, zal een gejuich daveren uit de menigte. “Ja, we gaan verzoenen! Ja, we worden weer één land! Ja, we gaan nooit meer polariseren.” Zelfs de cartoonisten kruipen voorzichtig uit hun schuilkelders.

Zou het dan toch? De Verlosser wuift naar links, knikt minzaam naar rechts en... verdwijnt regelrecht het Torentje in. Om er vier jaar niet uit te komen. Er gaat niets boven een achterkamer. Zeker als het buiten een slagveld is.