Afscheid doet au

Je zou denken dat we er onderhand wel aan gewend zijn in het moderne voetbal, maar supporters blijven het moeilijk vinden: vertrekkende spelers. Door Menno Pot

De Londense brandweer heeft het druk, de laatste dagen, want de Arsenal-supporters zijn begonnen met de rituele verbranding van hun oude Van Persie-shirts, zo bericht de voetbalsite Who Ate All The Pies, die speciaal voor ons wat YouTube-filmpjes op een rij zette.

Voor de goede orde: Van Persie besloot na acht seizoenen en twee contractverlengingen Arsenal te verlaten en voor de laatste jaren van zijn carrière (hij is 29 jaar) uit te kijken naar een club die, in tegenstelling tot Arsenal, wél prijzen wint. Hij heeft er dus om gevraagd.

Aanvankelijk dachten we dat hij voor Manchester City zou kiezen, maar deze week werd bekend dat het Manchester United wordt, alwaar Van Persie met Wayne Rooney het duo 'Fatman & Robin' gaat vormen.

Keihard

Zoiets komt natuurlijk keihard aan in Arsenal-kringen. Uitgerekend Van Persie, de geboren en getogen Noord-Londenaar, die op de staantribune van het oude Highbury-stadion ter wereld kwam: zijn moeder werd tijdens een thuisduel overvallen door de weeën en wierp ter plekke. De leider van de harde kern beet de navelstreng door; over de naam werd op het vak gestemd.

Díe jongen laat nu dus plotseling zijn club in de steek. Zijn familie. Dan ben je met recht 'scum', een verrader, een Judas, een intens slecht mens dat zijn moeder nog zou verkopen, want zoals bekend blijven Arsenal-aanhangers zelf altijd trouw aan hun werkgever, tot de dood erop volgt.

Principieel

Na acht dienstjaren ingaan op een aanbod van een groter bedrijf, dat je spannender zakenreisjes en een aanzienlijk hoger salaris belooft? Een Arsenal-aanhanger zou het nooit doen. Het is een erg principieel volkje.

Die houding eisen ze dus ook van de spelers van hun favoriete voetbalclub. Dat is logisch. Van Persie mag nog van geluk spreken dat hij niet zélf op de brandstapel gaat, maar dat de fans het laten bij verbrandingen van symbolischer aard.

Vreemd

Toch kan ik me voorstellen dat het een Nederlander allemaal wat vreemd voorkomt: een speler verketteren die na acht jaar trouwe dienst eens ergens anders wil gaan kijken. In Nederland stromen de tranen van ontroering al over de wangen van de fans wanneer een speler met het talent van Van Persie acht wedstrijden trouw blijft aan zijn club.

Neem Ajax. Dikke kans dat ze daar met een daverend vuurwerk en tweehonderd saluutschoten afscheid gaan nemen van Vurnon Anita, die naar Newcastle United vertrekt, maar natuurlijk niet voordat hij de erepenning van de stad Amsterdam opgespeld heeft gekregen, in de middencirkel een afgevaardigde van elk tribunevak heeft laten uithuilen op zijn schouder en een levensgroot beeld van zichzelf in ontvangst heeft genomen (in het geval van Anita is dat mogelijk: een levensgroot standbeeld van zichzelf in ontvangst nemen).

Wennen

Dat wordt wennen voor de Amsterdamse aanhang: een leven zonder Vurnon Anita, de man die bijna een heel seizoen een belangrijke middenvelder in het eerste elftal was.

Anita zal zijn dankwoordje vanaf de middenstip waarschijnlijk afsluiten met de belofte om ooit bij Ajax terug te keren en de fans zullen reageren met emotioneel gejuich, kennelijk vol vertrouwen dat ze tegen die tijd nog weten wie Vurnon Anita ook weer was.

Oude helden

Voetbalsupporters hebben een grote behoefte aan nieuwe, maar zeker ook aan oude helden. En dus creëren ze die, al werken ze de inflatie op het begrip 'held' ermee in de hand. Dat is de tragiek.

De reacties bij Arsenal en Ajax komen me allebei nogal overtrokken voor (ik ben zelf geneigd spelersmutaties voor kennisgeving aan te nemen), maar ach, die hardnekkige weigering om te snappen dat het voetbal gewoon een ietsepietsie veranderd is, maakt supporters ook wel weer charmant, zoals de man in mijn oude Albert Heijn die tot ver na de conversie op luide toon bleef verkondigen dat hij "niet meedeed aan de euro" en gewoon in guldens zou blijven betalen.

Dappere strijders. Het voetbal heeft ze nodig, want zolang zíj nog iets voelen, voelen wij het misschien ook.

Tip de redactie