Overkill
Aflevering 163988438802 was er één teveel. Ze zijn me kwijt. Het lukt me niet meer. De woorden crisis en Ajax dringen niet langer tot me door. Door Thijs Zonneveld
Foto: ProShots
Echt, normaal spel ik iedere letter die over Ajax en de crisis geschreven wordt. Ik kijk alle tv-programma's waarin iets wordt gemeld omdat ik geen nieuws wil missen. Ik probeer de bezweringen die Johan Cruijff oplepelt te ontcijferen.
Ik heb de namen van al die bestuurs- en commissieleden in mijn hoofd gestampt. Ik heb zelfs de statuten en reglementen van alle bestaande commissies (heel veel) doorgeploeterd. Ik heb de koers van het aandeel Ajax bestudeerd. Maar nu ben ik er klaar mee.
Het gebeurde gisteren. Er was iets met Louis van Gaal. Hij kwam terug bij Ajax. Of toch weer niet. Niemand wist wat er precies aan de hand was, of wat er moest gebeuren. Maar iedereen had een mening. En omdat alles wat bij Ajax gebeurt tegenwoordig nieuws is, kwam iedereen aan het woord.
De trainer. De jeugdtrainer. De assistent-jeugdtrainer. De assistent-assistent-jeugdtrainer. De directeur. De Pitbull. Die ene meneer in de Raad van Commissarissen wiens naam ik de hele tijd vergeet. De Verlosser himself. De koffiejuffrouw. De supporter. Nog een supporter. Nog veel meer supporters. Een toevallige passant. Zijn hond.
Het hield niet op. De een zei welles, de ander nietes. De een zei zus, de ander zo. En wie er ook sprak – hij of zij was boos, gefrustreerd, in zijn kuif gebeten en op zijn teentjes getrapt. Het ging maar door. En door. En door. Hoe langer ik ernaar luisterde, hoe holler de woorden werden. Net zo lang tot ik ze niet meer hoorde.
Het kan me niet meer schelen. Niet wie er gaat, niet wie er blijft. Niet hoe het zit, niet hoe het hoort te zijn. Niet welke commissie er gelijk heeft, niet welk ego er nu eigenlijk het opperego is. Niet of zij nu zo slim zijn, niet of die anderen dan zo dom zijn. Niet welk voordeel een nadeel hep, niet welk nadeel een voordeel hep. Hou maar op. Ik heb er genoeg van.
De crisis bij Ajax is pure overkill. Het is net als met oliebollen. Eén is lekker, twee misschien ook nog wel, maar bij de tiende ben je die dingen hartstikke zat – zelfs al mik je er de hele bus poedersuiker op. Om nog maar niet te spreken over de 163988438802e. Dan komen ze je oren uit.
Man. Ik snak naar zaterdagavond. Ajax tegen NAC. Eindelijk even iets anders dan gemekker over crisis. Gewoon een veld en twee doelen, tweeëntwintig spelers en een bal. Negentig minuten lang waar het eigenlijk over gaat: voetbal.
En niet meer dan dat.
Startpagina