Heimwee naar Sjonnie

Het is nog geen week geleden en ik heb nu al heimwee. Naar de oude Sjonnie. Naar Sjonnie de wielrenner. Door Thijs Zonneveld

Foto:  ANP

Tot afgelopen zondag had Sjonnie nog een achternaam. Hij was die renner die altijd aanviel. Verstand op nul, blik op oneindig – en dan maar beuken tot hij niet meer kon. Meestal fietste hij met zijn kop tegen de muur, maar dat gaf niet. De volgende dag probeerde hij het gewoon weer opnieuw. Niks wachten. Niks rekenen. Gewoon gáán.

Maar toen Sjonnie in het prikkeldraad viel, bleef er van alles in hangen. Zijn broek. Zijn huid. Zijn
etappezege. En zijn beroep. In een klap was hij geen wielrenner meer, maar held. Het ging alleen nog maar over De Val.

Daar kon Sjonnie niks aan doen, dat deden wij met z'n allen. Plotseling stonden er de hele dag camera's op hem gericht. Hingen er honderden microfoons onder zijn neus. Stonden er cameraploegen op de stoep bij zijn ouders, bij zijn oude kleuterschool en bij de buurtsuper in Yerseke.

Prikkeldraadtattoo

Ineens was Sjonnie een Bekende Nederlander. Een hype. Als een karikatuur uit Oh Oh Cherso. Als een boer die een vrouw zoekt. Hij was niet de beste klimmer in de grootste wielerkoers van de wereld – hij was die jongen met die prikkeldraadtattoo op zijn kont. Zoals Dries Roelvink zijn gele zwembroek had. Of dat ene schoolmeisje in een bootje waarmee ze de wereld rond ging varen.

De bergtrui veroveren was niet genoeg. In Nederland moet je eerst dwars door het prikkeldraad gesmeten worden om een telefoontje van Mark Rutte te krijgen. Je moet eerst je reet drieëndertig keer laten hechten om het journaal te halen. Je moet eerst door een auto van de weg worden gereden voordat je eigen Sjonnie-shirts, Sjonnie-action figures en Sjonnie-bidprentjes worden ontworpen. Je moet eerst met vijfenzestig in het uur in een greppel crashen voordat je op de rustdag van de Tour om half acht uit je bed wordt gebeld door radio-dj's met te hard lachende sidekicks.

Clown

Want het schijnt heel erg grappig te zijn, dat accent van hem. En dan die rare trui met stippeltjes. Lachen man, Sjonnie gebruiken als de fietsende Erik Hulzebosch. Maar Sjonnie is geen clown. Die tijd heeft hij wel gehad. Hij is een van de meest serieuze renners van het peloton – er zijn er heel weinig die zo hard trainen als hij.

Een held is hij ook niet. Negen van de tien renners zouden hetzelfde doen als wat hij doet: proberen door te rijden. Zijn ploeggenoot Thomas de Gendt fietst al anderhalve week rond met één been, gekneusde ribben en kapotgevallen vingers. Juan Antonio Flecha heeft zo weinig huid over dat zijn wonden niet gehecht kunnen worden. Juanma Garate reed in de rondte met een breuk in zijn bovenarm. Jurgen Van den Broeck probeerde weer op zijn fiets te klimmen met een klaplong, gebroken ribben en een schouderblad in twee stukken.

Sjonnie is geen held. Sjonnie is geen clown. En ook niet alleen maar die gozer die van die val in het prikkeldraad. Sjonnie is Sjonnie. Een wielrenner, en een hele goeie ook.

Ik hoop dat hij morgen weer aanvalt. En overmorgen weer. En de dag erna gewoon nog een keer. Verstand op nul, blik op oneindig. Net als vroeger.