Renners kunnen ook stuk

Er sloeg een mens op een fiets te pletter. De hele wereld kon zien hoe het bloed uit de neus van Wouter Weylandt gulpte. Hoe zijn lichaam stiller dan stil lag. Hoe een dokter vergeefs op zijn ribbenkast beukte. Door Thijs Zonneveld

De Giro d’Italia stond stil. Eerst bij de dood van Weylandt, daarna nog een keer bij de dood van Weylandt en vervolgens bij de levens van alle andere wielrenners. Ein-de-lijk. Het werd (en ik zou tussen deze twee aanhalingstekens eigenlijk heel hard willen vloeken) een keer tijd.

De renners protesteerden de afgelopen dagen tegen de gevaarzucht van de organisatie en de koersdirecteur beloofde plechtig dat hij de veiligheidsmaatregelen zou verscherpen. Ook meldde hij dat de afdaling van de Monte Crostis wordt verkend en heroverwogen. Zowaar.

De Crostis staat symbool voor de spektakelverslaving (Méér! Méér! Méér!) waar de organisatie van de Giro al enkele jaren aan lijdt. Dat ding hoort niet thuis in een wielerkoers. Naar boven en beneden over onverharde wegen met stijging- en daalpercentages van 20 procent: dat is op je knieën smeken om ongelukken. Dat los je niet op door een paar vangnetten te plaatsen. Dat los je op door niet van die berg af te fietsen.

Fatale crash

Raar wel als je erover nadenkt. Heel fijn dat ze die Monte Crostis opnieuw gaan verkennen en de veiligheidssituatie heroverwegen, maar dat ding is nog net zo steil als voor de fatale crash van Weylandt. Er ligt nog steeds geen asfalt in de eerste kilometers van de afdaling. En er gaapt nog steeds een afgrond naast het geitenpaadje. Wat willen ze nu eigenlijk verkennen? Welke veiligheidssituatie willen ze nu eigenlijk heroverwegen? Hadden ze dat dan nog niet gedaan toen ze het parcours uittekenden?

Spektakel levert mooie plaatjes en mooie koers op, maar er is een grens. Wielrenners moeten beschermd worden. En niet in de laatste plaats tegen zichzelf. Vallen hoort misschien bij de sport, maar doodgaan niet. Benen, armen en schedels breken ook niet. Als dat inhoudt dat je het peloton niet over zandweggetjes en grindpaadjes naar beneden laat suizen, dan moet dat maar.

En als dat inhoudt dat je geen onoverzichtelijke afdaling met tienduizend bochten vlak voor de finish legt als je een massale aankomst verwacht, dan moet dat ook maar. Risico’s zijn er om te minimaliseren, niet om zo groot mogelijk te maken. Een Formule 1-race organiseer je ook niet in een woonwijk.

Gevaar

Ik zeg niet dat de dood van Weylandt direct werd veroorzaakt door het gevaar van de afdaling waarin hij viel. Maar zijn crash heeft wel iets veranderd. Dankzij het beeld van zijn kapotgeslagen hoofd weet de hele wereld weer dat er mensen onder die helmen zitten. Dat wielrenners geen onkwetsbare superhelden zijn. Dat ze ook een mama en een papa hebben. En een (zwangere) vriendin. Iedereen weet weer dat renners ook stuk kunnen.

Het is treurig dat daar iemand voor dood moest gaan.

Tip de redactie