Siem & Luuk. Luuk & Siem. Siem & Luuk. Luuk & Siem. Siem & Luuk. Luuk & Siem. Gááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááp! Door Thijs Zonneveld

Foto:  ProShots

En daar zaten ze weer. Naast elkaar aan een tafeltje. Haartjes netjes gekamd, blosjes op de wagen, vriendelijke glimlach. Het was het vierduizendachthonderdvijfenveertigste interview van de week. Want er bestaan nog maar twee voetballers in Nederland. De ene heet Siem. En de andere heet Luuk.

De ene speelt bij Ajax, de ander bij Twente. En – nu komt het dames en heren – het zijn broers! Hoe verzin je het? Is toch ongelofelijk? Het zijn broers! Nee, echt. Broers! Ze heten allebei De Jong van achteren!

Siem & Luuk zijn al hun hele leven broers. Je zou denken dat het verhaal wel een keer verteld is. Maar dat is niet zo. Alle tv-zenders, alle radiostations, alle kranten: iedereen moet Siem & Luuk spreken of portretteren. Want als je Siem & Luuk niet hebt, dan tel je niet mee. En omdat Siem & Luuk zulke beleefde jongens zijn, komen ze overal opdagen.

Veel praten

Siem & Luuk blinken uit in veel praten en niets zeggen. Alle voetballers zijn daar goed in, maar niemand kan het zo goed als Siem & Luuk. De Jong & De Jong praten zonder problemen een uur bij Barend & Barend vol zonder een woord te zeggen. Ze lepelen hun riedeltje op, laten hun ogen over het plafond dwalen en zetten hun hersenencellen in de slaapstand. Kan ook makkelijk, want ze kennen de vragen toch al.

Of Siem na die en die wedstrijd nog een sms van Luuk had gehad (‘Ja hoor’). Of Luuk nog een sms van Siem had gehad (‘Ja hoor’). Of ze vroeger veel met elkaar stoeiden (‘Ja hoor’). Of Siem trots is op Luuk (‘Heel erg’). Of Luuk trots is op Siem (‘Heel erg’). Of papa en mama De Jong voor Siem of voor Luuk juichen (‘Voor allebei tegelijk’). Of Siem Luuk een rotschop kan geven (‘Nee, natuurlijk niet’). En wie er gaat winnen (‘We zullen het zien’).

Sms-inbox

Alles is al honderdduizend keer gedaan. De familiegeschiedenis is uitgeplozen, de oude voetbalfilmpjes zijn op tv geweest, de sms-inbox van hun telefoons is binnenstebuiten gekeerd. Papa en mama en de buurman en de schooljuf en de gymleraar en de jeugdtrainer en weet-ik-wie-nog-meer – iedereen heeft al een microfoon in zijn keelgat gekregen om te vertellen hoe lief en hoe braaf en hoe leuk Siem & Luuk vroeger waren.

Siem & Luuk zelf zijn kapotgemediatraind, suf geïnterviewd en murw gepraat. Ik wil wedden dat ze in elkaar in het echt jennen, treiteren, dollen, slaan, kietelen, haten en liefhebben (zoals alle broers), maar niet als er een microfoon onder hun neus hangt. Hoe vaker ze in de media zijn, hoe minder ze van zichzelf laten zien. De scherpe randjes zijn er vanaf gevijld; ze verbergen zichzelf achter een muur van nietszeggendheid en hun doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg-imago. Zodra ze voor een camera staan, veranderen ze in kartonnen borden. De saaiste broers van de hele wereld. Aardappelen met bloemkool in het kwadraat –
alle dagen van de week.

Behalve komende zondagavond. Dan hebben Siem, Luuk en alle voetballiefhebbers even Siem&Luuk-mediapauze. Ze spelen tegen elkaar in de bekerfinale. Geen geneuzel, gewoon een potje ballen. Eindelijk.

Die finale kan me niet lang genoeg duren.