Lazer op met je Messi. Weg met de El Hamdaouis, de Ronaldo’s, de Gullits en de Ibrahimofietsen. Het mooiste stukje voetbal van het hele jaar waren de tranen van Clarence.

Foto:  ANP

Verloren. Uitgeschakeld. Naar huis. Clarence Seedorf liep het veld van White Hart Lane af.

Vlak voor de zijlijn kreeg hij een microfoon in zijn strot geduwd. Hij wilde iets zeggen, maar zijn stem brak. Huilend vluchtte hij naar de kleedkamer.

Ik heb het filmpje al een stuk of honderd keer teruggekeken. Het interview duurt nog geen vijf seconden, maar alles is gezegd. De blik in de ogen van Clarence is genoeg. Je kijkt recht in zijn ziel.

Daar staat een man die alles heeft meegemaakt. Bijna 35, vier keer de Champions League gewonnen, weet-ik-hoeveel keer landskampioen, door Pelé gekozen in de lijst van beste voetballers ooit, eigenaar van een voetbalclub en een investeringsmaatschappij, een stadion met zijn eigen naam gebouwd in Suriname. Nog even en hij is president van dat land. Of van Nederland. Of Italië. Of allemaal tegelijk.

Dat ene potje

Je zou zeggen: wat maakt het Clarence uit, dat ene potje voetbal verliezen in Londen? Lekker boeien, die verloren achtste finale tegen Tottenham Hotspur. Even zwaaien naar de supporters, en dan weer over tot de orde van de dag.

Slangenleren schoentjes aan, zijden overhemd over de bast, een glaasje bubbels in een Londense VIP-club en daarna met een privéjet terug naar Milaan. Naar je villa die minstens twintig keer zo groot is als die van Wesley Sneijder.

Je chillt nog even in je jacuzzi, geeft je koters een aai over hun bol en dan kruip je achter de kanten onderbroek van mevrouw Seedorf. Tottenham? Tottenham? Wat was dat ook alweer?

Alles

Maar het boeide Clarence wel. En niet zo’n beetje ook. Hij had alles wat hij had in die wedstrijd gelegd. Het was niet zo maar een achtste finale in de Champions League, het was de allerbelangrijkste wedstrijd van zijn leven.

Want alle wedstrijden zijn de belangrijkste wedstrijd van zijn leven. Je kunt niet schaken op het middenveld als je hoofd er niet bij is. Je kunt niet op halve kracht de kapitein van het schip uithangen. Je doet iets goed, of je doet het niet.

Eeuwige gegrinnik

En dus huilde hij. Omdat hij verloren had en zo graag had willen winnen. Dat is precies waar voetbal om draait. Niet om dat eeuwige gegrinnik van Messi en zijn kleine Barcelona-vriendjes, met hun tiki-taka-terreur. Niet om het bloedgeld waarvoor Ruud Gullit aan de tenen van een Tsjetsjeense warlord sabbelt. Niet om het gemekker van Mounir El Hamdaoui.

Niet om de gespeelde verontwaardiging van Robin van Persie. Niet om de excuses van Arsène Wenger. Niet om de vernaaierij van Ola Toivonen. Niet om de piemel van Louis van Gaal.

Een paar tranen na een nederlaag. Meer niet.