Beste meneer Bert,

Ik weet dat ik heb beloofd dat ik niet meer zou schrijven, maar dit is een noodgeval. De balansbandjes werken niet! Niet! N I E T! Door Thijs Zonneveld.

Foto:  ANP

Niks balans. Niks extra power. Niks garantie voor succes. De grote baas van de Balansbandjesfabriek – ene Tom O’Dowd – heeft bekend dat zijn bandjes net zoveel doen als een kapotgeknipte ouwe sok of een kermishorloge.

Niks dus. Vuile smeerkees. Komt-ie nu mee.

Tien olifanten

Alles hebben we erop ingezet, meneer Bert. Die bandjes móesten we hebben. Het leek zo simpel. Bandje om je pols en je was met geen tien olifanten meer omver te krijgen.

Kwam door die hologrammen enzo. Die leidden je natuurlijke energie in goede banen. De oude Chinezen liepen er al mee! Echt waar! Althans, dat zei uw eigen balansgoeroe Wesley.

Voordat u naar het WK in Zuid-Afrika ging, kreeg het hele elftal die bandjes. Sommige spelers namen er zelfs twee. Voor nóg meer power en balans. En natuurlijk voor het succes en de gouden beker. De rest van Nederland volgde.

B.A.Baracus

Er gingen elke dag duizenden rubberen wonderbandjes over de toonbank. Ik kocht er zelf een stuk of dertig. Daar hing ik mezelf mee vol alsof ik B.A.Baracus was. Een paar om mijn linkerpols, een paar om mijn rechter, om mijn enkels, en nog eentje om een niet nader te noemen lichaamsdeel. Werkte fantastisch: ik piste ineens nauwelijks meer op de wc-bril.

De voorrondes op het WK waren een eitje, meneer Bert. Zelden heb ik een team zó in balans gezien. Er viel bijna niemand om, behalve de spelers van de tegenpartij – dat gebeurde vooral als Nigel de Jong (twee bandjes) in de buurt was. De tegenstanders waren sowieso nogal onder de indruk van onze balans.

De Denen schoten in eigen doel, de Braziliaanse keep dook onder de bal door en de Uruguayanen promoveerden iedere klutspunter van Wesley (twee bandjes) tot doelpunt. En wij maar denken dat het allemaal door die bandjes kwam.

Oude Chinezen

En toen kwam de finale. We dachten dat het niet meer fout kon. Want wij hadden de oude Chinezen aan onze kant, en zij niet. Daar liep het mis. Stomme bandjes. We vertrouwden erop, maar die dingen deden niks.

Vind je het gek dat we als kippen zonder kop achter die Spanjolen aan renden? Is het vreemd dat Arjen Robben (twee bandjes) die Ene Bal niet gewoon heel evenwichtig langs Casillas schoof? En dat hij een paar minuten later – als doorgebroken speler – Puyol geen rode kaart aansmeerde toen die aan zijn shirt trok?

Arme Arjen. Was gewoon in de war. Hij dacht dat je met zo’n bandje om je pols alleen nog mocht vallen als er minimaal elf olifanten op je rug gingen zitten.

Waardeloos aanbod

Die Tom O’Dowd heeft aangeboden iedereen zijn geld terug te geven. Wat een waardeloos aanbod. Geld? Geld?! Wat moeten we met geld? Van mij mag hij zijn centen houden. Ik wil iets anders terug: het WK.

We gaan protesteren, meneer Bert. Dat WK moet worden overgespeeld. Wij willen een eerlijke kans, nu zonder spelbedervers om onze polsen. Hier is mijn plan: alle Nederlanders vragen hun geld terug bij de grote baas van de Balansbandjesfabriek.

Dat zamelen we in op Giro 555 (Red ons WK!); de opbrengst maken we over op de Zwitserse bankrekening van S.Blatter met de vermelding ‘WK 2010 Replay’. Succes gegarandeerd. Bereid uzelf maar alvast voor. Deze zomer zit u gewoon weer in Zuid-Afrika.

Hartelijke groeten,

Thijs

P.S. Heeft u het al gehoord? Er zijn nu speciale nekverwarmers voor voetballers op de markt. Met een speciaal stofje die zorgt voor extra balans en power. Die móeten we hebben!