En ja hoor, daar stond Cristiano Ronaldo weer in zijn haute couture-ballenknijper. Tien meter groot was hij. Door Thijs Zonneveld

Foto:  Armani

 Bekijk video

Hij keek me aan vanaf een billboard aan de overkant van het kruispunt. De eeuwige vetkuif glansde in het licht van het rode stoplicht. De ogen onder zijn geëpileerde wenkbrauwen stonden op standje cool, zijn lippen waren lichtjes getuit. Op zijn buik zaten vreemde gefotoshopte bobbels in de vorm van een sixpack.

Op de een of andere manier irriteerde het me mateloos, die Ronaldo op dat billboard. Daar, tegen die gevel, hing tien meter nep. Een neppe jongen met neppe haren en neppe ogen en neppe spieren. Maar het allerirritantste vond ik zijn onderbroek.

Ronaldo en zijn ballenknijper: ze zijn onafscheidelijk. Of hij nu reclame maakt voor voetbalschoenen, poenerige horloges, Italiaanse maatpakken of het reisbureau van zijn oom en tante: hij staat in zijn ballenknijper.

Grote witte slip

Begrijp me goed: ik heb niets tegen ballenknijpers. Een grote witte slip van de HEMA of de Zeeman: ik vind ze schitterend. Heb ik respect voor. Je moet echt ballen hebben om na een zondagmiddagwedstrijdje in je bierelftal in een volle kleedkamer zonder een spier te verrekken in een grote witte slip te stappen.

Zeker als het een vieze is, waar zich aan de voorkant een paar gele druppels in het stof hebben gebeten. Daarmee maak je in één klap al die bontgekleurde merkboxershorts van je teamgenoten belachelijk.

Maar Cristiano Ronaldo draagt geen witte slip maatje tent van de HEMA. Hij draagt een design-schaamlapje van Armani. Met moeilijke tekentjes en hele grote letters erop, zodat iedereen kan lezen dat het geen Zeeman is.

Voetbalbroekje

Ronaldo en zijn onderbroekje zijn overal. Hoe graag je ook wilt: je kunt niet om hem heen. Hij pronkt vaker in zijn haute couture-ballenknijper dan in zijn voetbalbroekje. Op billboards, in tijdschriften, in pop-ups die naar boven schieten als je over het internet surft.

En uiteraard is hij op tv. In een reclamespotje loopt hij anderhalve minuut lang in zijn ballenknijper door een hotelkamer. Met zijn adem ingehouden natuurlijk, anders zien we zijn sixpack niet. Dat zou zonde zijn – hij doet niet voor niets duizend (!) sit-ups per dag. Al die reclames: ze werken averechts. Ik krijg er vooral de aandrang van om géén Armani-slipjes te kopen.

Uitlachen

Woensdag speelde Ajax tegen Real Ronaldo. Ik verkneukelde me al dagen van tevoren. Ik zag het al helemaal voor me. Negentig minuten lang zou ik ballerina Ronaldo kunnen uitlachen. Om zijn vetkuif, om zijn geëpileerde wenkbrauwen, en vooral om zijn Armani-onderbroek.

O heerlijk, die verongelijkte blik richting de scheidsrechter, dat pruillipje nadat hij alweer een vrije trap vanaf de middellijn uit het stadion had gejaagd. Ik zag hem al na afloop van het veld rennen met tranen in zijn ogen, terwijl Vurnon Anita vanuit de verte ‘Hé dinges, wil je nog shirtje ruilen?’ riep.

Maar Ronaldo huilde helemaal niet. Hij trok zelfs nauwelijks pruillipjes. Ronaldo stoof als een orkaan over het veld. Hij en zijn vriendjes lieten helemaal niets heel van Ajax. Als hij had gewild, had hij er twee, drie, vier, vijf of acht kunnen maken, maar hij deed het niet uit medelijden.

Ronaldo was geweldig. Na afloop trok hij zijn shirt uit en zwaaide naar een horde smachtende blondines op de tribune. Ze zwaaiden allemaal terug.

Misschien moet ik toch maar eens zo’n ballenknijper.