…Huh…Hè…Wat…Oh…

Sorry meneer Bert, Door Thijs Zonneveld

Foto:  ANP

Ik had me voorgenomen mezelf door de Nederland – Kameroen heen te slaan. Echt. Ik wilde de negentig onbelangrijkste minuten van dit WK per se kijken.

Voor de aftrap heb ik acht dubbele espresso’s achterover geslagen, mezelf met de vlakke hand in het gezicht gemept en het geluid op standje Trommelvliesbeschadiging gezet. Het hielp niet. Na een minuut of tien werden mijn oogleden zwaar. Drie tikkies breed later was ik weg. Zzzzzzzzzz…

Dit moet het saaiste Nederlands Elftal ooit zijn. We kabbelen negentig minuten vol met terugspeelballen en breedtepassjes. Tik. Tik. Tik.

Het spel klinkt als de klok bij opa en oma op zondagmiddag. Oma maakt een kruiswoordpuzzel, opa knikkebolt in zijn stoel, buiten regent het en de wijzers van de klok tikketakken de tijd stil.

Plan

Ik weet het: het is allemaal onderdeel van uw plan, meneer Bert. U heeft de Slaap Kindje Slaap-tactiek tot in de puntjes geperfectioneerd. U stelt altijd dezelfde spelers op (never change a boring team), u laat ze spelen op hetzelfde tempo waarop de zondagmiddag bij opa en oma voorbij tikt. En buiten het veld trekt u de lijn door.

Er gebeurt niets. He-le-maal niets. Er zijn geen Nederlandse Anelka’s die u hoerenzoon noemen, geen oranje Rooneys die schelden op hun eigen fans, geen Delftsblauwe broertjes Boateng die elkaar uitmaken voor rotte vis en geen Noord-Hollanders die ‘kwijt’ raken.

Hersenspoeling

Ik weet niet wat u met de spelers heeft gedaan, maar het lijkt op hersenspoeling. Wesley Sneijder zegt dat hij de Man Of The Match-trommels niet belangrijk vindt, Eljero Elia snapt dat hij op de bank zit en Ryan Babel vindt het prima dat hij alleen minuten maakt op zijn Playstation.

In plaats van een uitje naar de plaatselijke stripclub of telefoonwinkel marcheerde u met 23 bloedserieuze voetballers in uw kielzog over Robbeneiland. U bent er op de een of andere manier zelfs in geslaagd om Yolanthe en Sylvie naar de achtergrond te dringen. Het lijkt wel een team. Respect, meneer Bert.

Hommeles

Eergisteren dacht ik heel even dat er hommeles in de tent was, toen Wesley reservereservekeeper Sander Boschker op zijn hoofd pegelde.

Ik dacht: daar wordt een rekening vereffend. Boschker heeft vast een grapje gemaakt over de bakkebaarden van Yo, de wijkende haarlijntjes van Wes of de verhoogde bestuurdersstoel in Wesleys Hummer. Maar nee hoor: die heut op Boschkers hoofd was een ongelukje. Niets aan het handje. Gááp.

Voordat u me verkeerd begrijpt: ik vind uw slaapverwekkende tactiek geweldig. Ik verveel me graag een wedstrijdje of zeven kapot in ruil voor een wereldtitel.

Tikkie breed die Slowaken maar gek, meneer Bert. En maak me maar wakker als we in de finale staan.

Truste,

Thijs
P.S. ZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…