Best meneer Bert, Excuses dat ik u weer stoor. Mijn smeekbede van vorige week heeft niets geholpen. U heeft ‘m waarschijnlijk niet eens gelezen. U bent vast heel druk. Maar toch. U heeft deze week nog wel een beetje blessuretijd over. Door Thijs Zonneveld

Foto:  ANP

Tijd, meneer Bert, daar wil ik het even met u over hebben. Een paar minuten vraag ik, meer niet. Wij Nederlanders zijn stipte mensen. Wij leven met de klok. Te laat komen is een van de ergste dingen die je in dit land kunt doen. Je kunt nog beter iemand in zijn gezicht spugen of zijn moeder uitmaken voor Patricia Paay. Zonder klok zijn we verloren.

Onze boterhamtrommel openen we om 12.15 stipt, de andijviestamppot staat zes uur sharp op tafel en Goede Tijden Slechte Tijden begint om acht uur nul nul. Voor ons duurt een uur op de kop af zestig minuten, de koffiepauze is na vijftien minuten afgelopen en een voetbalwedstrijd telt negentig minuten precies. En daar zit het probleem.

Blessuretijd

Een voetbalwedstrijd duurt geen negentig minuten. Dat is een Hollands misverstand. We vergeten de blessuretijd. Voetbalwedstrijden zijn altijd te laat. Dat Standard Luik in de vijfennegentigste minuut scoorde tegen AZ, dat was geen incident. Het overkomt AZ in Europese wedstrijden zo vaak dat je er de klok op gelijk kunt zetten.

Hetzelfde geldt voor Heerenveen. Voor Twente. Voor PSV. Voor Ajax. Wij worden in Europa niet uitgeschakeld door een mooi schot in de tiende minuut van de eerste helft, maar door klutsballen die ver, ver, ver in de blessuretijd achter onze keepers verdwijnen.

We verliezen omdat we bij negentig minuten stoppen met voetballen. We verliezen omdat we op onze horloges kijken. We verliezen omdat we al met onze gedachten juichend in het bubbelbad van de kleedkamer zitten en verzinnen wiens auto we straks in wc-papier verpakken om de overwinning te vieren.

Kale hoofd

Het ligt niet alleen aan de spelers. Het ligt aan ons allemaal. De NOS-commentator bij Standard – AZ zegt in de 87e minuut doodleuk dat de rumoerige week van AZ toch nog een goed einde krijgt. De analisten bestempelen het als pech dat die ene vrije trap precies op het kale hoofd van de keep van de tegenstander valt. De coach zegt dat ze meer hadden verdiend. Wij, tv-kijkers, zijn het met hem eens. Arme wij. De rest van de wereld is te laat en wij betalen ervoor. Drie keer raden hoe we straks op het WK tegen Duitsland ten onder gaan.

Dit roept om maatregelen, meneer Bert. Mijn voorstel: in de aanloop naar Zuid-Afrika gaan we over op onze eigen tijdzone: WK-tijd. In die zone duurt alles een paar minuten langer om te wennen aan de blessuretijd. Het is pas afgelopen als het helemaal klaar is. Het gezamenlijke ontbijt is pas over als de serveersters de laatste borden hebben afgeruimd. De trainingen zijn pas klaar als de materiaalman de alle ballen heeft verzameld (ja, ook die ene in de sloot).

De spelers moeten worden gedrild. Nigel de Jong en Ryan Babel mogen alleen nog op de Playstation voetballen met Duitse teams. Wesley en Raffie moeten de volledige aftiteling van Desperate Housewives of Gossip Girl afkijken voordat ze beginnen aan de volgende aflevering.

En André Ooijer mag De Ontvoering van Heineken pas wegleggen als hij ook de achterflap tot de laatste letter heeft gelezen. De volgende dag kunt u hem overhoren. Kijken of hij het ISBN-nummer uit zijn hoofd kent.

We moeten leren te laat komen. Het is nu of nooit. Meneer Bert, ik smeek het u. Ik wil ook een keer wereldkampioen worden. En zestien miljoen Nederlanders met mij.

Hartelijke groeten,

Thijs (u weet wel, die jongen die straks heel hard juicht als de genaturaliseerde Braziliaan Douglas een hutseklutseklotse-goal scoort in de blessuretijd van de finale tegen Duitsland)