Verbazing op de gezichten van Nigel de Jong en Wesley Sneijder. Wát heeft Van Marwijk gezegd tegen de scheidsrechter? Sorry? SORRY??? Is-ie nu helemaal? Door Thijs Zonneveld.

Foto:  ANP

Ik heb van de week een halfuur lang de tv-beelden van de uitlooptraining van het Nederlands Elftal bestudeerd. Wesley Sneijder heeft een nieuwe tattoo en dat moesten we allemaal weten.

Geheel niet toevallig sjokte hij met opgerolde mouwtjes over het veld, zodat iedereen kon zien dat er een grote zwarte vlek op zijn schouder zat.

Wat het moest voorstellen: ik heb geen idee. Het leek wel zo’n vlek die je bij de psychiater voorgeschoteld krijgt: als je maar lang genoeg kijkt, zie je er vanzelf wat in. Heb de video stilgezet en een vergrootglas gepakt.

Staren

Eerst dacht ik dat het Yolanthe was. Bloot. Ik geef toe: dat wilde ik er graag in zien. Maar toen ik er een tijdje naar had zitten staren, begon de vlek steeds meer op iets anders te lijken.

Eerst op Sylvie (de Yolanthe van Rafael), toen op een zwerm spreeuwen, daarna op Martin Jol of Tony Soprano en tenslotte leek de inkt op Wesley’s schouder nog het meeste op een doodshoofd. Tja. Je moet wat om stoer te zijn als je één meter vijfenveertig groot bent.

Jaap Stam-look

Zonder tattoo hoor je er niet meer bij als je in het Nederlands Elftal speelt. De Jaap Stam-look is de mode. Nigel de Jong heeft allerlei ingewikkelde Chinese tekens op zijn bast, Gregory Van der Wiel is van top tot teen bedrukt met rapteksten, Johnny Heitinga beschikt over een schilderij in zijn oksel en het gerucht gaat dat Arjen Robben ‘I love you Berdien & Louis’ op zijn rechterbil heeft laten zetten.

Zonder inkt ben je geen vent. Word je uitgelachen als je met z’n allen in het bubbelbad zit na de wedstrijd. Voor je het weet ben je een mietje. Of erger nog: een softie.

Een tattoo helpt, maar het is niet altijd genoeg. Soms moet je ook je spierballen laten rollen. Zo scoor je een hoop macho-punten als je een paar onschuldige Japanners onder de zoden schopt in een vriendschappelijke wedstrijd.

Boos kijken

De toon zetten, heet dat. Even laten zien dat je er bent. Dat de scheids en de tegenstander er niet blij mee zijn: des te beter. Kun je nog even lekker boos kijken en tegen een kleine Aziaat met kruisbandletsel roepen dat het een matennaaier is.

Maar wat deed bondscoach Bert? Die bood na de wedstrijd tegen Japan zijn excuses aan voor het gedrag van zijn spelers. Ik snap niet helemaal waarom hij sorry zei tegen de scheidsrechter, in plaats van tegen de slachtoffers, maar zijn spelers waren er niet over te spreken.

Excuses zijn voor softies. En dus werd Van Marwijk door Sneijder en De Jong op het matje geroepen. Of hij even wilde uitleggen wat hij nu eigenlijk bedoelde. Waarom hij een olifant van een mug maakte. En of hij dat voortaan niet meer wilde doen.

Schotse houthakkers

Een paar dagen na de wedstrijd tegen Japan speelden de macho’s tegen een stel Schotse houthakkers; niet van die kleine, lief kijkende Takahara’s en Takahashi’s, maar kolossen met littekens en scheve neuzen.

Niemand die de toon durfde te zetten met een aanslag op een Schots scheenbeen om zijn eigen ego te demonstreren. In plaats daarvan probeerden ze elkaar uit het licht van de schijnwerpers te duwen.

Van der Vaart en Huntelaar ruzieden om een vrije trap, Robben liep zich liever stuk op een muur van verdedigers dan de bal af te spelen op een vrijstaande ploeggenoot.

Hondenbaan

En Bert de scherven maar bij elkaar vegen. Bondscoach zijn is een hondenbaan. Zeker als je eigen spelers met een eigen agenda voetballen. Er is maar één manier waarop Van Marwijk het overwicht op de groep kan terugwinnen. Op naar Tattoo Bob.