Negen uur in de morgen. Begin van de dag. Ontbijt: kop koffie met zoetjes, bak muesli met magere yoghurt. Ik lees de kranten van de afgelopen weken. Pagina 22: transferoverzicht. Bovenaan: Jeroen Verhoeven (AJAX). Door Thijs Zonneveld

Foto:  anp

Ik wrijf in mijn ogen. Knijp in mijn arm. Neem een grote slok van mijn koffie. Kijk nog eens. Spel de letters. Herhaal de woorden. Het staat er echt. Jeroen. Verhoeven. Ajax. Moet een foutje zijn.

Ik pak een andere krant. Bladerblader. Kop met chocoladeletters: ‘Jeroen Verhoeven naar Ajax’. Nog een andere krant. ‘Droomtransfer een feit’.

Ik ga achter internet zitten. ‘Versterking in de breedte’. ‘Keepershirt maat XXXXXL besteld’. ‘Ajax moet half miljoen betalen voor Verhoeven’. ‘Verhoeven wil niet zomaar derde doelman worden en gaat voor een kans’.

Ze zeggen dat de Tour de France je opslokt. Dat klopt. Zelfs als je er alleen maar over hoeft te schrijven. Mijn wereld bestond bijna een maand lang uit magere mannetjes in strakke pakjes en de twee wielen onder hun kont.

Wielerpagina's

Als ik al een keer een krant onder ogen kreeg, dan bladerde ik direct naar de wielerpagina’s. Binnenland, buitenland, economie, andere sporten: bestond allemaal niet. Zelfs niet op de dagen dat er niet gefietst wordt.

Rustdag 1: Lance Armstrong komt de ontbijtzaal van het Novotel binnen. Niet de streng beveiligde privé-zaal waar zijn fatfree yoghurt, sugarfree jam en peanutfree pindakaas op hem wachten, maar de ontbijtzaal voor het gewone volk. Toeristen, journalisten.

Hij is op zoek naar de enige krant die ontbreekt in de krantenstandaard in de hotellobby. Hij wil niet The Herald Tribune. Niet The Guardian. Niet The Financial Times. Hij wil de Franse sportkrant L’Ėquipe. En die zit niet in de standaard.

Dat kan kloppen. Die heb ik namelijk. En The Boss krijgt hem pas als ik de Tourpagina’s van voor naar achteren en van onder naar boven heb uitgeplozen.

Dansje

Rustdag 2: Ik zit met een renner op een terras. Hij vraagt me of ik iets weet over dinges. Die ene. Die dood is. Die beroemde. Je weet wel. Dinges. Van dat dansje. En dat rare hoge stemmetje. Die zijn hele gezicht verbouwde.

Ik heb geen idee waar hij het over heeft. Vraag hem bij welke ploeg die dinges reed. Laat maar, zegt hij. Is ook niet belangrijk. Daarna bestelt hij een cappuccino met magere melk zonder koekje bij de serveerster. Ze vraagt of het ook mag met normale melk. Dat mag niet. Het wordt een Coca Cola Light.

Achtbaan

Ze zeggen dat de wereld stilstaat als de Tour de France bezig is. Dat klopt niet. De wereld draait verder. Niet gewoon met een bijna vierentwintig uur durende omwenteling tegen de richting van de klok, maar met horten, stoten en bokkensprongen. Achterstevoren, ondersteboven, linksom, rechtsom, snel, sneller, snelst.

De wereld is een achtbaan. De wereld is dronken. Jeroen Verhoeven, (AJAX). De wereld is een slagroomtaart.

Spek

Ik zet mijn magere yoghurt en muesli aan de kant. Doe een lading suiker in mijn koffie, kledder een klont boter zo groot als een ijsberg in de koekenpan en begin mijn dag overnieuw. Met worst en eieren. En extra veel spek.