Ooit was er een tijd dat je als voetballer ongestraft een elleboog of kopstoot kon uitdelen. Dat de voorstopper een tackle op kruishoogte op zijn mannetje kon uitvoeren als de bal aan de andere kant van het veld was. Door Thijs Zonneveld.

Foto:  ANP

Je ziet de heimwee in de ogen van – pakweg – Rinus Israël of Willem van Hanegem als ze over rotschoppen uit een ander tijdperk praten. Vroeger. Ach. Vroeger. Zucht.

Even lekker de noppen in de knie van je tegenstander. Of een gemeen kneepje in zijn ballen bij een corner. Alles kon. Alles mocht.

De linksbuiten over de boarding schoppen omdat zijn kop je niet aanstond? Hoorde bij het spelletje.

Camera’s

Vroeger is niet meer. Een beetje voetbalwedstrijd wordt tegenwoordig gevolgd met zoveel camera’s dat iedere beweging wordt vastgelegd. Wie elleboogt, kopstoot of ballenknijpt ziet zichzelf meteen terug op de grote schermen in het stadion.

Twintig herhalingen eroverheen, overslaande stem (‘ een aaaaaanslag!’) van een commentator erbij. En dan ’s avonds in een praatprogramma, waar hij tot schande voor de sport wordt bestempeld en waar de aanklager betaald voetbal wordt opgeroepen een levenslange schorsing te eisen.

Big Brother is watching, de Gestapo van de publieke opinie klikt, en ze rusten niet voordat alle spelers aan de schandpaal hangen.

Meer camera’s

Ieder seizoen komen er meer camera’s bij. Ieder seizoen worden Big Brother en de Gestapo machtiger. In het afgelopen jaar kregen ze ook controle over de woorden op het veld.

Schelden kan niet langer ongestraft. Danko Lazovic reageerde zich na een doelpunt af op zijn trainer. Even alles eruit en daarna weer in het keurslijf. ‘Ik neuk je moeder’, zei hij. In het Servisch nog wel – je weet nooit wie er meeluistert.

Maar voordat hij het wist waren er Servische liplezers aan het werk gezet om te ontrafelen wat hij nu eigenlijk had gezegd en hing hij te bungelen aan die schandpaal.

Drogba

Na afloop van de halve finale in de Champions League tussen Chelsea en Barcelona ging Didier Drogba door het lint tegen de scheids. Hij had in de allerlaatste minuut van de wedstrijd een droom uit elkaar zien spatten. En hij moest ergens naartoe met zijn emoties.

In plaats van een bushokje in elkaar te trappen of de koffiejuffrouw uit te maken voor prostituee, richtte hij zijn woede op de scheidsrechter – een man die betaald wordt om voetbalemoties in goede banen te leiden.

Drogba schold een paar minuten lang zijn ziel uit zijn lijf en bood daarna zijn excuses aan. Niet dat het hielp. Drogba kreeg zes wedstrijden schorsing aan zijn broek en bovendien besloot de UEFA de eigen kas nog maar eens te spekken: honderdduizend euro boete. En mijn moeder maar zeggen dat schelden geen pijn doet.

Confederations Cup

Deze week staan er bij de Confederations Cup, de generale repetitie voor het WK van volgend jaar, meer camera’s op de spelers gericht dan ooit. Want Big Brother en de Gestapo mogen niets missen. Emotie moet nu eenmaal uit het voetbal. Robots willen ze.

En dus stond de gefrustreerde Italiaanse doelman Buffon in de wedstrijd tegen Brazilië bij 0-3 achter tegen zijn captain Cannavaro te smoezen met de hand voor de mond. Om de liplezers geen kans te geven te ontcijferen dat hij iets zei als: ‘Potver, zonder die dikke Ronaldo zijn die Brazilianen ook veel te goed.’

Of: ‘Kijk dan, op de eerste rij links van dat reclamebord: blond en tieten!’ Als hij het zonder hand voor de lippen zou zeggen, zou hij ongetwijfeld worden opgehangen en gevierendeeld door de censuurpolitie.

Misschien, heel misschien, zei hij wel: ‘Zodra we van het veld zijn en er geen camera’s meer zijn geef ik die stronzo van een Kaká een ouderwetse Rinus Michels-rotschop om de ziekte uit mijn lijf te trappen.’

Ik had het hem gegund.