De zomerbanden van Erben Wennemars

Sporters zijn geen mensen. Want mensen hebben rechten. Privacy, gegevensbescherming - het zijn luxegoederen die geen sportman bezit. Wie sporter is weet dat zijn pis, bloed en privéleven op straat liggen. Door Thijs Zonneveld.

Onder het mom van dopingbestrijding is alles geoorloofd. Je schijnt van sporters te mogen eisen dat ze vertellen waar ze over drie maanden om kwart over elf in de morgen zijn, je mag DNA afpakken, je mag namen van verdachte atleten lekken naar de media als je daar zin in hebt.

Je mag sporters controleren wanneer je wilt. Op vakantie, bij familie, bij minnaar of minnares, op de begrafenis van hun doodgeboren kindje. Sportlieden die klagen worden weggehoond. Privé bestaat niet. Dat doe je maar in je niet bestaande eigen tijd.

Whereabouts-formulieren

De sporters komen in opstand. En terecht. Er lopen rechtszaken, de voetbalwereld staat op zijn achterste benen omdat de ballende miljonairs ook whereabouts-formulieren moeten gaan invullen, de Europese Unie onderzoekt of de mensenrechtenverdragen niet toevallig ook gelden voor sportmensen.

De revolutie is aanstaande. Als ze nog mensen voor op de barricades zoeken: ik meld me bij deze aan. Maar op één voorwaarde: dat ze hun privéleven dan ook houden waar het hoort. En niet alsnog hun hele hebben en houden op internet gooien zonder dat iemand daar om vraagt.

Twitter

Twitter heet het. Het is een verschrikking. Het lijkt wel of iedereen eraan meedoet. Alsof het verplicht is te twitteren als je topsporter bent. Hoe ik ook probeer: ik kan er niet meer omheen kijken, ik kan er niet meer omheen luisteren. Het is overal.

Ineens ligt het intens saaie dagelijks leven van de hele sportwereld op straat. Lance Armstrong die meldt dat hij de kinderen van school gaat halen. Andy Murray die zijn koffer inpakt.

Super Mario Bros

Michael Phelps die Super Mario Bros speelt. Shaquille O'Neal die een schaal cornflakes verorbert. Zelfs Erben Wennemars doet mee ('druk dagje.. zomerbanden op laten monteren...dan nog afspraak in a'dam en dan door met fam naar opa en oma...').

Help. Ik kan het niet meer aan. Ik wil sportmensen zien tussen de lijnen, op de ijsbaan of in het zwembad. Wat ze daarbuiten doen wil ik niet weten.

Lullig gelepel

Ik wil geen beeld op mijn netvlies van de zomerbanden van Erben Wennemars, van Lance Armstrong tussen de uitgezakte huismoeders op het schoolplein, van de inhoud van de koffer van Andy Murray.

Ik wil dat Shaquille O'Neal ballen door de ring dunkt met zijn enorme handen; dat lullige gelepel in een bakje cornflakes bewaart hij maar lekker voor zichzelf.

Scheten

Michael Phelps zag ik ooit als buitenaards wezen met kieuwen, die praat met dolfijnen en op de bodem van de oceaan slaapt in een bed van koraal. Niks van waar. Hij laat scheten, vreet chips en speelt Super Mario Bros. Niks superheld. Verdomme, hij lijkt wel mij.

Al die sporthelden vernielen zichzelf met hun getwitter. Er blijft niets heroïsch te raden voor ons toeschouwers over. Het zijn net mensen. Dit moet stoppen. Ik pleit voor een verbod op Twitter. Met onmiddellijke ingang.

Het is hoog tijd dat privé privé blijft. Sporters hebben recht op hun privacy. En anders ik wel.

Tip de redactie