Naaktlopen om een sponsor te strikken: het kan niet anders dan een nieuwe rage worden. Want publiekelijk zwaaien met je edele delen brengt geld in het laatje. Door Thijs Zonneveld

Foto:  ANP

De naam is Romain Mesnil. Een Franse polsstokhoogspringer - en bepaald geen slechte. Tweede op het WK van 2007, een persoonlijk record van bijna zes meter. Toch verloor hij zijn sponsor vorig jaar.

Een schoenenfabrikant meldde dat ze zijn schamele contractje niet konden verlengen vanwege de crisis. Mesnil wist dat hij het kon vergeten. Einde contract = einde carrière. Het was tijd voor een wanhoopsoffensief. Hij besloot zichzelf te verkopen. Met zijn hele hebben en houden.

Daar liep hij, door Parijs. Over de trappen van Montmartre, langs de Seine. Het enige wat hij droeg was zijn polsstok. Het zwarte balkje voor zijn edele delen werd pas achteraf in het filmpje gemonteerd.

Aandacht

De parade door Parijs was niet voor niets. Zijn schreeuw voor aandacht werd opgemerkt. Onderhand is het filmpje op YouTube al meer dan een miljoen keer bekeken. Over internet veilde hij zichzelf en de plek op zijn borst, benen en armen aan de hoogste bieder. De teller stokte uiteindelijk op 16.100 euro. Mesnil kan weer een jaartje verder springen.

Mesnil is niet de enige. Alle topsporters verkopen zichzelf aan de hoogste bieder. Ze leven van het geld dat ze krijgen omdat ze in de spotlights staan. Hoe meer camera’s op ze gericht staan, hoe meer ze waard zijn. Sportsponsoring is big business.

Het begon ooit met gratis flesjes fris, korting bij de lokale slager en vrijkaartjes voor de bioscoop. Tegenwoordig worden er miljoenen neergelegd voor een stukje sporter. Overal ter wereld worden sportmensen aan alle kanten beplakt met namen, merken en kleuren.

Gek

Publiciteit wordt steeds duurder. Voor de sponsor, maar ook voor de sporter. Goed is niet goed genoeg. Het moet ook een beetje gek. Doe maar raar, dan kom je in beeld. En daarmee de sponsor. Opvallen moet je. Ten koste van alles.

Iedere keer een stapje verder. Sporters verkopen steeds een stukje meer van zichzelf. Ze dragen opzichtige petjes, ze zetten tattoos met sponsorsymbolen in de nek, ze poseren als pin-ups voor kalenders. Ze doen mee aan tv-shows waarin ze moeten dansen, puzzels oplossen of zingen. Ze bungelen met hun zaakje over Montmartre, gadegeslagen en gefotografeerd door bussen Japanners.

Publiciteitsprostituee

Ik geef Romain Mesnil overigens groot gelijk. Hij heeft zich er bij neergelegd dat hij publiciteitsprostituee is, en hij handelt ernaar. Als hij volgend jaar wereldkampioen wordt door over zes meter te springen, dan denkt hij met een glimlach terug aan die koude dag in Parijs, waarop hij kleiner leek dan ooit.

Hockeymeisjes

Zijn actie gaat navolging krijgen. Geen twijfel mogelijk. Het is crisis, sponsoren bezuinigen, er komen meer en meer sporters in de problemen. Er gaat een bombardement van naaktlopers en –loopsters losbarsten. Ook in Nederland. Niemand die zich er aan stoort zolang het hockeymeisjes of volleybalvrouwen zijn.

Maar wat als Amsterdam wordt geteisterd door blote gewichthefsters, dammers of sumoworstelaars? Of door de senioren van Bridgeclub Bakkeveen – slechts gekleed in een klaveren drie? Waar stopt het? Fortuna-spelers in nietsverhullende roze strings op de Vrijmarkt? Kevin Hofland en Roy Makaay bungelend op de Coolsingel?

Deze week werd bekend dat Bob de Jong het contract met zijn sponsor heeft verlengd. Oef.