Die man in het geel. Dat was geen mens. Dat was geen wielrenner. Hij had geen pijn. Hij werd nooit ziek. Vallen deed hij niet. En verliezen al helemaal niet. Door Thijs Zonneveld.

Foto:  ANP

Zeven keer won hij achter elkaar de Tour de France. Zeven keer. Op rij. Kijk ze na, al die zeven, en tel het aantal tegenslagen: nul.

Hij plande zijn beroving van Frankrijk ieder seizoen als een kernfysicus: zonder ruimte voor afwijkingen. Zoiets is niet mogelijk. Zoiets kan helemaal niet. Sommige dingen heb je als wielrenner niet in de hand.

Een verkoudheid is zo opgelopen. Pap in de benen op een verkeerd moment ook. En vallen doet iedereen. Niet voor niets bestaat het spreekwoord dat een wielrenner geen échte wielrenner is als hij zijn sleutelbeen nog nooit heeft gebroken.

Heel, heel soms, raakte hij even het asfalt. Maar hij brak nooit iets. En zeker zijn sleutelbeen niet.

Ullrich

Kijk naar zijn concurrenten tijdens die zeven Tours. Allemaal hadden ze hun zwaktes, hun tegenslagen. Jan Ullrich vocht ieder jaar tegen overgewicht, motivatieproblemen, knieklachten en de moordende druk van een natie op zijn schouders.

Alex Zülle kon niet in de regen rijden omdat zijn bril besloeg. De Kale Piraat Pantani beroofde zichzelf. Virenque zag door de bolletjes het bos niet meer.

Garzelli, Rumsas, Hamilton en nog een horde anderen werden verslagen door hun eigen urine. En Joseba Beloki viel in een afdaling zijn dijbeen en zijn carrière aan diggelen.

Beloki

De man in het geel zag ze om zich heen wegvallen, al die concurrenten. Soms figuurlijk, soms letterlijk. Zelf bleef hij altijd overeind. Hij reed vlak achter Beloki toen die viel.

Op de een of andere manier ontweek hij Beloki en een beduusde agent in een haarspeldbocht, stuurde zichzelf dwars door een weiland en sloot aan in de groep met concurrenten alsof er niets gebeurd was.

Onverslaanbaar

Een sterker staaltje onkwetsbaarheid heb ik nooit gezien. En ongetwijfeld zagen zijn tegenstanders het ook. Hij was onverslaanbaar. 's Nachts hadden ze nachtmerries over hem.

Een demon uit de onderwereld, die gekomen was om hun gele dromen te verwoesten. De wanhoop sloeg toe. Zijn concurrenten richtten zich op de tweede plaats. En wachtten op het moment dat hij met pensioen zou gaan. Want hoe versla je iets dat niet te verslaan is?

Breaking News

Maandag 23 maart 2009. Een historische datum. Breaking News op CNN: hij breekt zijn sleutelbeen in de Vuelta a Castilla y Léon. Zie hem zitten, in het gras langs de kant van een stoffig Spaans landweggetje.

Ik denk: dat kan niet. Dat is hem niet. Maar het is hem wel. Nummer 2, Lance Armstrong, is onder in beeld te lezen. Alsof de wereld ondertiteling nodig heeft om het te geloven. Hij houdt zijn pols krampachtig vast, schudt zijn hoofd, wrijft iets uit zijn ogen. Tranen?

Machine

Lance. Armstrong. Breekt. Zijn. Sleutelbeen. Voor iedereen die er nog aan twijfelde: de huidige Amstrong is niet die machine die zeven keer op rij de Tour won. De man die daar in Spanje in het gras zit, is een mens. Een mens dat zijn sleutelbeen breekt als hij tegen de grond slaat.

Lance Armstrong is eindelijk een wielrenner. Die achtste Touroverwinning? Die kan hij op zijn buik schrijven.