Adieu!

Het tv-kastje in huize De Lange begint te piepen en te kraken. Na bijna zes jaar is het mooi geweest met die tv-columns. Door Paul de Lange.

Foto:  ANP

Hoe symbolisch: sinds enkele dagen vertoont mijn tv ernstige kuren. Nou ja, niet de tv zelf, maar het kastje dat de tv-zenders doorgeeft. Na jaren van overuren draaien begint het ding tijdens het zappen te piepen en te rammelen dat het een aard heeft, alsof de boel elk moment kan ontploffen.

Ik kocht het ding toen ik in 2006 begon met de tv-columns voor NU.nl. Na vandaag stop ik daarmee - en zou het me niet verbazen als mijn tv-kastje vandaag of morgen solidair blijkt.

Helemaal zelfverkozen is dat afscheid niet (alle columns op NU.nl stoppen), maar anders was het binnenkort ook wel mooi geweest.

Zes jaar

Zes jaar is een flinke periode. Je kunt er een lagere of middelbare school in doorlopen. Maar in tv-termen grenst het helemaal aan een eeuwigheid. Om maar eens iets te noemen dat nu bijna niet meer is voor te stellen: in 2006 begon De Wereld Draait Door net een beetje te draaien, na een dramatische start het jaar ervoor.

BN'ers deden op tv nog dingen waar ze geacht werden goed in te zijn, in plaats van allerlei dingen waar ze overduidelijk niet goed in bleken te zijn.

We hebben het dan over het tijdperk van voor de ijsdansoorlog, mocht die term het collectief geheugen hebben gehaald. Een oorlog die SBS overigens won van RTL - ook al een verschijnsel uit een andere tijd.

Reacties

Zo ongeveer op de helft van mijn columnperiode kwam er de mogelijkheid tot reacties onder de columns. Als daaruit één terugkerend geluid viel op te tekenen (naast de 'eens'- en 'oneens'-commentaren), dan was het: je kunt er ook niet naar kijken. Wat ik altijd een vreemde suggestie heb gevonden.

Nooit zal iemand een sportcolumnist toevoegen "je had ook niet naar die wedstrijd kunnen gaan" of een politiek columnist "je had dat debat ook links kunnen laten liggen." Als tv-columnist was het mijn taak om alles wat zich over het tv-scherm voortbewoog te bekijken. En datgene wat me opviel in een puntig stukje te gieten.

Modderbad

Dat heb ik een paar honderd keer mogen doen. Kennissen maakten zich weleens zorgen: al die drek waar ik me in hun ogen doorheen moest worstelen. Natuurlijk was het nu en dan een modderbad. Toch is een "ik haal voor u de parels uit de emmers stront"-houding (die tv-columnisten zich niet zelden aanmeten) nooit mijn insteek geweest.

Wie van tv in al haar facetten houdt, moet ook de kunst verstaan om met plezier naar weinig verheffende programma's te kijken. En wie zes jaar met plezier over tv schrijft, moet proberen er elke week iets anders uit te pikken. Met een invalshoek die hij elders nog niet heeft gelezen. Meer richtlijnen had ik niet.

Behalve dan de ik-vorm zoveel mogelijk vermijden en de lengte onder de vijfhonderd woorden houden (om daar bij de allerlaatste column in dubbel opzicht van af te wijken). Plus eens in de zoveel tijd refereren aan Willem Ruis als Neerlands grootste tv-persoonlijkheid aller tijden. Ooit piepte hij er midden in de zomer zomaar tussenuit. Dat doe ik nu ook, maar dan anders.

Dank

Dank aan ex-hoofdredacteur Laurens Verhagen voor de plek op het podium dat NU.nl heet. Dank aan de redactie voor het plaatsen van de columns op akelig vroege tijdstippen. En dank, lezer, voor uw aandacht. Daar wordt immers al genoeg een beroep op gedaan. Maar blijf vooral tv kijken - een prachtuitvinding!

Voor wie mijn schrijfsels wil blijven volgen is er de website: www.pauldelange.com of Twitter www.twitter.com/pauldlange.