Koninklijk drama

Weinig is zo zeldzaam als kostuumdrama van Nederlandse bodem. De Troon is zowaar het nabestellen op dvd waard. Door Paul de Lange.

Nederlands kostuumdrama op televisie: kan dat slagen? Voor een enigszins met De Troon vergelijkbare poging moeten we waarschijnlijk terug naar de jaren tachtig, naar de serie Willem van Oranje.

Een megaproductie waar destijds veel om te doen was. Vooral om de enorme kosten die nu eenmaal met het genre gepaard gaan.

Desondanks bleef er iets onmiskenbaar Nederlands aan de serie kleven. Jeroen Krabbé die met een andere pruik op net zo goed voor de Willem van 18 jaar als van 50 jaar moet doorgaan. En uiteindelijk wordt neergeschoten door Sjoerd Pleijsier die Balthasar Gerards vertolkt. Tonnen aan kostuums kunnen dan niet verhelpen dat het geheel iets houterigs blijft hebben.

Inspireren

Toch blijft ons koningshuis schrijvers van dramaseries inspireren. Hoe verder terug, hoe beter. Moest de 20ste eeuw het vooral van prins Bernhard hebben (met als recent resultaat de prachtserie Bernhard, Schavuit Van Oranje), in de 19e eeuw blijkt het te wemelen van de figuren die nauwelijks voor hem onderdoen.

De Troon staat bol van de kleurrijke koningen. Willem I die na zijn troonsafstand nog met een katholieke vrouw trouwt, Willem II die er een heimelijke homoaffaire op nahoudt, Willem III die zo gek als een deur is. Zo'n beetje alle vaders en zonen staan elkaar naar het leven. Drama te over dus, maar dat moet dan uiteraard wel gekostumeerd.

Willem van Oranje

Trapt De Troon 25 jaar later in dezelfde valkuilen als Willem van Oranje? Nee, zo is na vijf van de zes afleveringen duidelijk. De AVRO-productie is groots van opzet, met ruime aandacht voor kleur, licht en muziek. Prachtige plaatjes van settingen door heel Europa geven geen moment het idee dat alles zich - om die eeuwige kosten te drukken - in Hongarije afspeelt .

Ook op de cast is gelukkig niet beknibbeld. Sommige karakters worden door drie verschillende acteurs gespeeld, wat een prettige vaart aan de serie meegeeft. Dat je als kijker de draad niet kwijtraakt mag een klein wonder heten. Daarvoor moet wel een flinke prijs worden betaald, in de vorm van dialogen die erg veel moeten uitleggen.

Storend minpunt

Het leidt tot gekunstelde zinnen als: 'Papa, je bent toch maar een stadhouder, en geen absoluut vorst, zoals de Franse Lodewijken.' Teksten als deze vormen een storend minpunt, maar nog geen struikelblok. De Troon mikt on-Nederlands hoog (Napoleon opvoeren, je moet maar durven) en dat gaat op verrassend veel vlakken goed.

Zo af en toe sijpelt er nog iets van de oud-Nederlandse aanpak doorheen. Wanneer een woedende menigte op de deur beukt, blijkt het altijd om hoogstens een stuk of vijftien figuranten te gaan. Zo kennen we Nederlands drama weer.

De Troon, AVRO, Ned 2, zaterdag 20.15 uur.

Tip de redactie