Mannen chillen, vrouwen high tea-en

Ik had nog zo geïnformeerd naar de eindtijd. ‘Nee joh schatje. Ik kom meteen naar huis.’ Maar om half drie ’s nachts lag ik nog steeds zielsverlaten alleen. Door Jamie Li

Vriendlief Alain had een etentje met collega’s. Op vrijdagavond. Hij zal het vast niet cool vinden dat ik dit onthul, maar wij liggen dus elke vrijdagavond versuft op de bank, lepeltje lepeltje, inclusief twee Ikea dekentjes, The Voice Of Holland te kijken. Bijna traditie. Maar deze vrijdag zou dat niet gebeuren. Alain had het al we-ken van te voren aangekondigd. 'Vrijdag de 11e ben ik er niet.’

Vrijdag 11 november is de boyfriend met zijn collega’s in restaurant Vandaag in Maarssen. Ze gaan er ordinair wokken en ander onbeperkt spul naar binnen duwen. Wel drie uur lang. Nu heb ik zo berekend dat we dan net nog Van Der Vorst Ziet Sterren mee kunnen pakken, want dat kijken we ook. ‘Ben je laat huis?’ ‘Nee schatje, ik kom meteen naar huis. Uurtje of half elf ben ik weer van jou.’ Uit eerdere collega-uitjes klinkt dit te mooi om waar te zijn, dus check ik het later op de dag nog een aantal keer. Ik probeer variaties als ‘Ga je nog uit erna?’ en ‘Gaan jullie daarna nog wat leuks doen?’ ‘Ik?’, zegt hij compleet verbaasd. ‘Zie je mij al uitgaan? Nee joh, ben rond een uur of 11 weer thuis.’ Aha, hij schuift ‘m al een half uurtje op.

The Voice Of Holland, vijfentwintig reclameblokken, Peter van der Vorst Ziet Sterren en een seriemarathon later is meneer nog niet thuis. Ik probeer het vrouwen zeuren altijd-cliché echt te vermijden, maar om half één hou ik het niet meer. Ik Whatsapp ‘m. ‘Is het leuk?’ ‘Ja.’ ‘Kom je al bijna?’ ‘Nee, ik ga nog even chillen.’ Even chillen. Wat is dat toch met mannen en chillen? Ik chill nooit met mijn vriendinnen. Wij handelen veel concreter. Wij gaan comazuipen, wij high tea-en, we dansen, maken de bioscoop onveilig, maar het woord chillen nemen we absoluut niet in de mond. Veel te vaag.

Alain wel. Ik, chill-leek, probeer het te begrijpen. ‘Wat doen jullie dan?’ ‘Niets bijzonders, we zijn gewoon bij R. en D. thuis.’ ‘Maar je moet toch wel iets doen? Je kan toch niet gewoon alleen maar zitten en rond zeulen?’ ‘Nee, we kijken een beetje Youtube filmpjes en zo.’ You-tube filmpjes? Youtube filmpjes. Ik snap dit zo niet dat ik niet eens verder vraag en mezelf in slaap pieker. Chillen en Youtube filmpjes. Ik zal het nooit begrijpen. Ik word wakker en poging twee, de beroemde romantische vraag, mislukt ook. ‘Lieverd, ik mis je. Kom je bij me liggen?’ ‘Nee we zijn nog even aan het chillen.’

Stom woord.

Ach liever daar dan hier, die Youtube filmpjes. Niets zo irritant als: ‘Kijk eens!’ of ‘Heb je dit al gezien?’. Het is altijd iets teleurstellends als joelende Southpark kids of een grommende Darth Vader. En dan heb ik nog niets gezegd over het gamen. ‘Wanneer ga je weer chillen lief?'