Nooit meer cool

Ik was deze week een paar dagen in Wenen. Jullie denken nu: 'Wenen, in godsnaam, waarom Wenen? Een stad die bekend staat om gebak, bejaarden, schnitzels en André Rieu, wat moet je dáár nou?' Door Marcel Langedijk

Foto:  NU.nl

Het zat zo. Er werd een nieuwe fotocamera onthuld. Voor kenners en geïnteresseerden; de Olympus PEN E-P3. Nu heb ik verstand van camera's noch fotografie, maar des te meer van lifestyle. Vraag mij iets over mode, design en ander irrelevant nieuws en ik geef je een uiterst ter zake doende mening.

Dus dachten ze bij Olympus; die man moet mee, dat is leuk voor hem. Ikzelf dacht daar - onder dwang van mijn baas, ook zo'n lifestyle-icoon - precies hetzelfde over. Zodoende werd ik tezamen met een Europese fotopersdelegatie naar Wenen getransporteerd, hetgeen gebeurde met een vliegtuig van Austrian Airways. De stewardessen droegen rode pakjes van een zwaar belegen snit en uit het omroepsysteem schalden André Rieu's gouden hits. Ik zat naast een oude vrouw met een kwalijke lichaamsodeur en kreeg brood met een ondefinieerbare groene substantie. Dit ging rap de verkeerde kant op.

In Wenen was het die dag een graad of veertig. Een normaal mens gaat bij dergelijke temperaturen onder een parasol zitten met een glaasje prik en een fruitsalade. Een mens dat op persreis is, gaat de stad verkennen. Dat is namelijk interessant. Om het nog interessanter te maken, leek het de organisatie guitig om zulks te doen op een Segway, je weet wel, zo’n rollatorachtig apparaat waarop alleen nerds zich voortbewegen. De bedenker van het ding is trouwens onlangs met Segway en al in een ravijn gestort, dus ze zijn nog gevaarlijk ook. Wat direct bleek toen een fotojournalist zich tijdens het testritje al zwetend in een geparkeerde bus boorde. Helmen zijn dus nodig, wat het daadwerkelijk nóg zieliger maakt.

Gelukkig werd onderweg gestopt voor een bordoverlappende Wienerschnitzel en groot glas bier, zodat mijn mannelijkheid enigszins kon herstellen van de opgelopen imagoschade.

Niet voor lang. Op een van de vele pleinen van de Oostenrijkse hoofdstad bleek een opstootje gaande. Althans, zo zag het eruit. Bij nadere inspectie - ik ben en blijf een nieuwstijger natuurlijk - bleek het om een roedel bejaarden te gaan dat ellebogend, wild uit hun ogen kijkend en met opgeheven camera’s probeerden iets te fotograferen. Ik Segwayde behoedzaam naderbij. Mijn gloednieuwe testcamera in de aanslag. Als er toch nog iets spannends zou gebeuren in deze wat lethargische stad aan de Donau, dan zou ik het fotograferen ook.

Het eerste wat ik de van de man zag, was zijn roze colbert. Jawel: zijn roze colbert. Daarna zag ik zijn wapperende haren en zijn bril. Het was André Rieu. Ik maakte een belabberde foto, duwde wat bejaarden naar de grond en rolde langzaam en onherstelbaar aangetast in mijn coolheid terug naar het hotel.