Sasja en de trip van haar grootmoeder

Het is nog vroeg in Moskou. Sasja leunt over het balkon en kijkt langs de toppen van de populierenbomen naar beneden. We hebben de hele nacht gepraat. Door Olaf Koens.

Foto:  NU.nl/elke taankink

De tram langs de Schone Vijvers rijdt snerpend door een bocht, het uitgaanspubliek staat oog in oog met Oezbeekse straatvegers. Vanaf de vijfde verdieping is alles overzichtelijk. Een man stapt kwaad heen en weer met een dikke bos bloemen, hij smijt het boeket uiteindelijk in een prullenbak.

"Heb ik je wel eens vertelt hoe mijn grootmoeder LSD heeft geprobeerd?" vraagt Sasja. Wie dacht dat acid iets van de jaren '60 was heeft het mis. Uit stoffige Sovjet-laboratoria komen nog altijd LSD-oplossingen die de hipsters over papier of suikerklontjes druppelen. Bijna niet te traceren en spotgoedkoop; acid beleeft een ware renaissance in het Rusland van nu.

"Ik was achttien, het was een jaar of vijf geleden", legt Sasja uit. "Ik lag in het ziekenhuis na een kleine operatie. Mijn stiefvader heeft op de een of andere manier de suikerklontjes gevonden in een doosje dat ik ergens goed had weggestopt."

Sasja rookt kalm een sigaret. Er staat geen zuchtje wind, de rook kringelt langzaam omhoog. "Mijn stiefvader smijt die suikerklontjes op tafel en zegt tegen de rest van de familie: 'Kijk eens aan! Onze Sasja zit aan de drugs!' Waarop mijn grootmoeder de LSD pakt, en een suikerklontje haar mond propt en zegt: 'Je liegt dat je barst! Mijn Sasja zou dat nooit doen!'"

Bloemen

"Ik moest me uit het ziekenhuis laten ontslaan", legt Sasja uit. "Op Wikipedia stond ergens dat een bos bloemen een bad trip kon kalmeren. Ik heb een enorm bruidsboeket gekocht en ben gelijk bij haar langsgegaan."

Ik zit op het randje van de houten stoel op het balkon. "Het was heel vreemd haar zo te zien. Ze huilde en was een paar seconden later ontzettend gelukkig. Zo ging dat uren door. Huilen, lachen, huilen, lachen. Ik probeerde met haar te praten, maar ze bleef maar herhalen dat ze zulke mooie dromen had. 'Je bent zo mooi, Sasja – zo mooi', zei ze later, en uiteindelijk hebben we haar in bed gestopt."

Niets bijzonders

Ergens die morgen ben ik verliefd geworden op Sasja. In een land waar nucleaire onderzeeërs zinken en afval simpelweg op straat staat zamelde ze oud papier en batterijen in. Twee maanden lang zaten we iedere ochtend op dat balkon. "Hoe is het eigenlijk afgelopen?" vroeg ik later eens. "Niets bijzonders", vertelde ze. "We hebben het er later nooit meer over gehad."