De G-plek

"Kunt u mij de weg naar het, uhm genocidemonument wijzen?" vraag ik. Je struikelt al over het woord. Een oude man die loterijkaartjes verkoopt kijkt me vragend aan. "Daar", wijst hij met een wandelstok. "Daar boven op de heuvel, voorbij het voetbalstadion." Door Olaf Koens.

Over de hobbelige asfaltweg staat een slagboom, het terrein is verlaten. Bij de parkeerplaats staat een enkele auto. Het 'museum voor de moord op de Armeniërs' in Jerevan is gesloten, en tot je bij de eeuwige vlam en het angstaanjagende betonnen monument komt heb je het idee dat het een gewoon park is.

Er staan geen borden, er is geen uitleg. De vuilnismannen die de prullemanden legen halen hun schouders op. "Wij komen hier ook maar eens per week", zeggen ze. Behalve Duitsland is er geen land ter wereld dat met zijn eigen geschiedenis om kan gaan. Nederland heeft er moeite mee, Turkije kan het niet en zeker Armenië slaagt er niet in.

Volkerenmoord

Je hoeft geen historicus te zijn om te weten dat er in Armenië een genocide heeft plaatsgevonden. Het Ottomaanse leger liet in de nadagen van het rijk de christelijke Armenen systematisch oppakken, deporteren en executeren.

In Frankrijk is het na veel politiek getouwtrek strafbaar iedere vorm van volkerenmoord te ontkennen, of het nu om de Armeense of de Rwandese gaat. Turkije is razend, het genocide-woord is taboe en premier Erdogan wil zich niet de les laten lezen door de 'Armeense lobby'.

Geschiedvervalsing

Wanneer ik een jogger zie die bij het monument een rondje rent haalt ook hij zijn schouders op. "Ik heb geen idee over de geschiedenis", zegt hij. "Je moet het maar aan een oudere man vragen".

Ik langs de verlaten weg naar beneden vraag het aan de man met de loterijkaarten. Hij kijkt me weer lang en vragend aan. "Herinnering is het enige wat telt", zegt hij dan. "Wat je ouders, je grootouders en overgrootouders je vertellen. Wat er gebeurde, hoe zij zich voelden. De rest is geschiedvervalsing".
 

Lees meer over:
Tip de redactie