Dood door schuld

Happy Feet is dood. En dat is uw schuld. Leef er maar mee. U hebt met zijn allen een pinguïn kapot gemaakt. Bewust. U hebt een beetje een mens van hem willen maken. Iets wat je een zetje in de goede richting kan geven. We hebben met zijn allen gezien dat dit een pinguïn van niks was. Door Nico Dijkshoorn.

Foto:  Getty Images

Ik heb u daarvoor gewaarschuwd in een eerdere column, maar u heeft niet geluisterd. U wilde tegen beter in van hem houden. Dat is slecht gelukt. Hij ligt nu weg te rotten op de bodem van de zee.

Happy Feet was misschien de verstandigste van ons allemaal. Hij begreep in ieder geval het fenomeen evolutie. Diep van binnen moet hij hebben gevoeld dat we beter af waren zonder hem. Dat valt in hem te prijzen. Je hebt wel meer vogels die te dom zijn om te kakken maar dan net doen alsof ze zojuist een studie chemie hebben afgerond.

Ik heb zelf enkele maanden een zwerm zebravinkjes gehad. Veel mensen denken dat zebravinken zo worden genoemd omdat ze de tekening van een zebra in hun veren hebben. Dat is onzin. Zebravinken denken echt dat ze een zebra zijn. Die van mij zat in mijn flatje op 4 hoog onophoudelijk om zich heen te loeren naar leeuwen.

Je ziet meteen dat het heel domme dieren zijn, maar zelf denken ze daar heel anders over. Als je een krant leest gaan ze op je schouder zitten. Het ligt er allemaal heel dik bovenop. Je moet net doen alsof ze heel slim zijn.

Ik heb in de zomer 14 van die zebravinkjes losgelaten in Tanzania, vlak naast een groep Tasmaanse Duivels. Vonden we vier minuten later alleen nog wat zwart-witte veertjes terug en een leesbril.

Happy Feet had in ieder geval zelfkennis. Die heeft zichzelf dood proberen te eten met zand en werd toen helaas gered. Happy Feet had groots en meeslepend willen sterven. Zo had het moeten gaan.

‘s Ochtends zetten de strandtenthouders de ligbedjes op het strand, de aanwezige Afrikanen snijden nog snel wat schele giraffen uit een stuk drijfhout, om die later op de dag aan schele toeristen te verkopen, en dan roept er iemand. Hij wuift. Een paar minuten later staan ze om het ontzielde lichaam van een pinguïn. Uit zijn bek steekt een plastic schepje.

U hebt Happy Feet die dood niet gegund. Met al die liefde van u, die helemaal niets kost, heeft u hem genadeloos oneervol de dood in gejaagd. U heeft Happy Feet behandeld als een stervende Afrikaan die je een zelfgebreide bontmuts op zijn hoofd zet. Ik heb net gekeken naar zijn vrijlating uit een gesponsorde bak vol met ijs. Je ziet het aan zijn houding: die had al lang met 6 kilo nat zand in zijn buik twee meter onder de grond willen liggen. Als hij juichend te water wordt gelaten zwemt hij eerst de verkeerde kant op. Daarna doet hij wat ze op die boot blijkbaar willen. Een stukje zwemmen. Iedereen blij.

Nu is hij dood. Opgevreten door een orka, een haai of wat dan ook. En daar baalt u van. Geef het toe: u bent teleurgesteld. U had hem zo graag via zijn zendertje willen volgen. U hebt van Happy Feet een hele bekende pinguïn gemaakt.

U hebt hem zielig gemaakt en daarom is het nu extra erg dat hij dood is. Want dat kunt u niet aan. Hij had speciaal voor u 2790 km moeten zwemmen. Hij had dankbaar kilometers moeten maken. Maar dat deed hij niet. Omdat Happy Feet u haatte.

U had zo graag de grafiekjes bekeken en u had zo graag willen lezen dat hij weer aansluiting had gevonden bij zijn oude vertrouwde groep pinguïns. Alles wees er op dat we nog jaren plezier aan deze vogel gingen beleven.

Happy Feet heeft vlak voor zijn wrede dood een krappe 100 km gezwommen. Tijdens het doelgroepzwemmen voor terminale ouderen zwemmen ze meer. Daarna is hij aan stukken gescheurd door een roofdier. Zijn pootje met het elektronische bandje er omheen ligt nu tussen twee rotsblokken.

Hij is onder helse pijnen gestorven. Door u. Omdat u toe was aan een positief verzetje. Omdat u iets wilde redden. Omdat u toe was aan een zelfgemaakte Disney film. U wordt bedankt.