Keizerspinguin

Door allerlei ander nieuws heeft deze column even op zich laten wachten, maar eigenlijk is dat alleen maar een voordeel. Nu de rook is opgetrokken kan ik nog preciezer en met nog meer inzicht reageren op deze zaak die Nieuw Zeeland nu al maanden in zijn greep houdt. Door Nico Dijkshoorn. 

Foto:  Getty Images

De Noren denken dat zij het zwaar hebben en in Londen staan ze ook al dagen lang jankend over hun zere knietjes te wrijven, maar de echte bron van al het kwaad is natuurlijk anderhalve maand geleden op zijn dooie akkertje met zijn zwarte reet het strand op komen hobbelen. Ik heb het over de keizerspinguïn Happy Feet.

Wat je keizer noemt en wat je happy noemt. Wat een pauperpinguin is dat. Laten we de berichten op NU.nl er even bij pakken en wat misverstanden uit de weg te ruimen.

Bultrug

Op 6 juli schrijft NU.nl: “Happy Feet, de inmiddels beroemde keizerspinguïn die een verkeerde afslag nam en twee weken geleden terecht kwam op een strand in Nieuw-Zeeland, is een jongetje.”

Een verkeerde afslag, wat een lul van een pinguïn ben je dan? En waar wilde die gek dan naar toe? Deze pinguïn is voor eeuwig de bultrug onder de vogels. Je kan het ze honderd keer vertellen of ze heel vriendelijk over hun bult aaien, maar die blijven zich ook tegen beter weten in op onze stranden gooien.

Er valt veel aan te merken op de mens, maar dat hebben wij dan toch in ieder geval in de gaten, dat we niet over de bodem van de zee naar Amerika kunnen wandelen. Bultruggen en deze loserpinguin missen dat vermogen. Al liggen er tweehonderd soortgenoten weg te rotten op het strand; nee, dat zal en moet proberen binnendoor over het land af te steken.

Parkeren

Bultruggen, dat is onderzocht, die doen dat alleen om tijdwinst te boeken, maar bij de pinguïn speelt er nog iets heel anders mee. Die willen, omdat ze een jongetje zijn, heel geforceerd laten zien dat ze zonder navigatiesysteem veel beter dan meisjespinguins hun lichaam achteruit het strand op kunnen parkeren. En daar sta je dan opeens, met zes kilo zand in je buik naar een palmboom te koekeloeren.

Volgend bericht: “Er zijn alleen nog wat steentjes in zijn maag achtergebleven, maar dat is bij vogels niet ongebruikelijk. Happy Feet had zand gevreten in de veronderstelling dat het sneeuw was.”

Russen

Niet ongebruikelijk, dat lijkt me in dit geval een understatement. Een volwassen keizerspinguïn vreet zich in twee seconde door de Chinese Muur heen. Nog niet eens zo heel lang geleden is er in Argentinië een pinguïn op het strand gevonden met de piepkleine nierstenen van Bart de Graaff in zijn maag.

Vreten, zoals het in het bericht staat, is inderdaad de enige juist manier om voedselopname van een keizerspinguin te beschrijven. Ze gaan door roeien en ruiten. Denk maar aan 140 Russen die tijdens een all-inclusive vakantie ‘s ochtends aanvallen op het lopend buffet. Dat doet een keizerspinguïn in zijn eentje. Daarna vreten ze meestal de bodem uit het zwembad.

Te lui

Deze pinguïn heeft drie kilo zand gegeten. Niemand schijnt dat raar te vinden. In alle berichten staat: Happy Feet dacht dat het zand sneeuw was. Ik probeer mij dat voor te stellen. Je bent op zoek naar water, je vindt een jerrycan en je klokt drie liter afgewerkte motorolie naar binnen. Na een slok denk je dan toch: volgens mij is dit geen water.

Bij pinguïns werkt dat blijkbaar heel anders. Die blijven net zo lang zand vreten tot het sneeuw wordt. Een beetje dier probeert te overleven, schat zijn kansen in, maar de keizerspinguïn denkt: weet je wat, ik eet nog een kilo, ze pompen het er wel weer uit.

Uiteindelijk kosten dit soort pinguïns ons alleen maar geld. En oh ja, te lui om te vliegen, of dat komt omdat ze allemaal vol met zand zitten. Dat zoek ik nog uit.