Vanilli zonder Milli

Ik lees net dat Milli Vannili een comeback gaat maken. Een droom. Ik heb ze nooit zien optreden. Milli zal het niet meer meemaken, de comeback, want die is dood. Daarom vind ik het juist helemaal te gek dat Vanilli in zijn eentje de comeback doet. Door Nico Dijkshoorn.

Je kunt daar lacherig over doen. Haha, een comeback in je eentje, zonder Milli, maar je kunt ook zeggen dat Vanilli niet - zoals zoveel andere artiesten - makkelijk opgeeft.

De Beatles, wat een stel gemakzuchtige flikkers zijn dat? John Lennon dood en George Harrison dood, nou en? Je kunt dan heel makkelijk zeggen dat de Beatles alleen maar de Beatles zijn met John en George, maar Vanilli keert dat om. Milli Vanilli is ook zonder Milli nog steeds heel erg Vanilli.

Ik vind dat mooi. Vanilli laat zich hier weer kennen als iemand die dwars door alle showbizz heen zijn eigen gang gaat. Samen met Milli was hij ook al de man die de lijntjes uitzette. Milli wilde bijvoorbeeld optreden met allebei een tuinbroek aan en een halve kip onder de arm, maar Vanilli heeft toen meteen gezegd: we gaan dansen in hele strakke broekjes met een bos zwarte taugé boven op ons hoofd. En wat had hij gelijk.

Eerlijk

OK, ze zongen niet zelf, maar dat is ook geen doen als je er zo veel bij danst. Vanilli is daar altijd eerlijk in geweest. Ik sprak hem ongeveer een half jaar geleden, toen hij voor drie maanden in een Duitse bouwmarkt werkte en toen was het eigenlijk al weer helemaal de oude Vanilli.

Natuurlijk, we weten allemaal dat hij het even lastig heeft gehad. Die periode in Praag, met dat roze hoedje op en die 14 honden aan een touw, dat was gewoon niet zijn ding. Maar daar in Duitsland, naast de afdeling nijptangen en schroefjes (Nipftänge und Schruben) zag ik aan zijn ogen dat Vanilli alles weer op een rijtje had.

Hij heeft me daar, naast de blikken verf, zijn nieuwste dansje voorgedaan. Indrukwekkend. Iets met heel veel voetjes en dan iets met zijn handen en dan ritmisch op zijn voorhoofd slaan. Het was weer helemaal de oude Vanilli met een zweem Milli.

Uitgelachen

Vanilli (echte naam: Luter Bauchmensch) wordt al jaren uitgelachen door types als Duran Duran, die zelf bewegen alsof er 30 hondsdolle vleermuizen door hun broek vliegen. Ik vind dat niet terecht. Vanilli heeft het synchroondansen met doodsbang hoofd binnen het bereik van de blanke zakkenwasser gebracht.

In de jaren vóór Milli Vanilli lag dat heel anders. Toen waren veel blankmensen toch nog onder de indruk van dansende negers. Nederlanders, die dansten tijdens een verjaardag met een BH op hun hoofd en een leverworst voor hun kruis de hokiepokie. Je voelde diep van binnen dat dat eigenlijk geen dansen was. Na Milli Vanilli is dat heel anders.

Als je die had zien dansen groeide je zelfvertrouwen. Het was eigenlijk geen dansen wat ze deden. Voor de mensen die ze nog nooit zagen: denk maar aan twee jongens die heel intens een lucifer uit proberen te trappen.

Terecht

Vanilli wil nu weer het podium op. En terecht. Je kunt wel een heel leven lang gaan zitten kniezen dat Milli er niet meer is, maar wat schiet je er mee op. Hij heeft het zelf allemaal gedaan. Het is Milli zelf geweest die in Frankrijk zei: “ik steek een stukje binnendoor”, waarna hij met zijn dronken kop zo de achterkant van een dorsmachine in wandelde. Ze vonden alleen zijn vlechtjes terug.

Vanilli toont nu karakter. Ja, zegt hij, ik doe er toe als Vanilli. Ja, ok, ik kan niet zingen, maar laat ik focussen op wat ik wel kan. Dansen en tegelijkertijd kijken of ik een kaars uit pis.

Ik zou het jammer vinden als Vanilli zonder Milli geen eerlijke kans krijgt. Het gaat om de intentie. Vanilli verdient eindelijk eens wat respect. Met of zonder Milli.
 

Lees meer over:
Tip de redactie