Linksmensen

Ik was de afgelopen twee weken in New York. Voor het eerst. Ik zou daar een heel persoonlijk verhaal over kunnen vertellen, maar ik kan het ook zo doen als mijn tijdelijke vervanger Bert Brussen.

Dat hij mij verving, de afgelopen twee weken, heeft iets vertrouwds. Bert Brussen is de laatste jaren eigenlijk overal mijn vaste vervanger. Ik heb net zijn twee columns gelezen en ik moet zeggen: dat is een geinige invalshoek.

De actualiteit, een belevenis, een historische gebeurtenis of wat dan ook als aanleiding gebruiken en dan 600 woordjes lang zeggen dat het de schuld is van oude mensen, vegetariërs en linkse kiezers. Even een kort experiment. Ik vertel u over New York alsof ik Bert Brussen ben.

“Als ik op JFK Airport aankom lijkt het alsof ik naar een ondergepist tapijt in een sterfhuis voor socialistische bejaarden sta te kijken. New York, de eindbestemming voor gearriveerde highbrow types, voor uit hun bek stinkende kunstenaars die van ons geld inspiratie op gaan doen om ons maanden later zwaar gesubsidieerd lastig te vallen met kunst voor de enkeling en dus helemaal niet voor ons, de belastingbetalers."

Mensen die New York bezoeken hebben rottende eierstokken die ze op kosten van de Nederlandse zorgverzekeraar twee weken lang willen laten doorblazen door vier in Bill Cosby truien gestoken linkse excuus-negers.

Nederlanders in New York gedragen zich als verstokte linksmensen, en lopen met hun door een socialistisch buurtkappertje geknipte links-haar in hun naar urine ruikende Hollandse vodden naar hoge flatgebouwen te kijken, terwijl wij, de nieuwmensen, hier in Nederland de boel draaiende proberen te houden etc. etc.”

Je ziet Bert zo staan bij de groenteman. Urenlang aan het controleren of er geen aardappels worden verkocht die een beetje op de oude Drees lijken.

In zijn stuk over de theaterwereld legt Brussen ons uit dat we hier te maken hebben met een socialistisch bolwerk, aangestuurd door links tuig. De bezoekers zijn PDVA’ers en Groen Links stemmers, die stinkend naar rook en oude sokken van ons geld naar een toneelstuk kijken. Een toneelstuk waarin wordt geacteerd.

Dus het is niet eens echt. Dat komt ook door alle linksmensen. Want mensen die acteren moeten worden betaald en dat kost geld en wie betaalt dat allemaal, precies, de hardwerkende rechtsmens. Die houdt van echt. Niet van acteren.

Bert ontroert mij een beetje. Hij is de jongen die voor het eerst in een museum komt, naar een schilderij kijkt, uitrekent hoeveel materiaal er aan verf, verdunner, lijst etc in zit en dan woedend naar de aankoopprijs informeert.

Bert staat in het Stedelijk Museum voor een varkentje met een gele bezem en twee meloenen aan een touw en spreekt dan de klassieke woorden van doodsbange mensen: dat kan een kind van 4.

Het hele idee van theater, moderne kunst, fotografie, muziek of welke kunstuiting dan ook is dat je je overgeeft en je durft te laten ontroeren. Dat je ergens op inloopt en weet: ik ga iets nieuws voelen of zien. Niets is fijner dan je hoofd om de hoek steken van alweer een nieuwe zaal vol kunstwerken. Eindelijk eens 30 meter lopen en niet weten wat er gebeurt.

In het Museum of Modern Art stond meteen in zaal 1 een enorme baal hooi midden in de ruimte. Ik heb daar lang naar staan kijken. Vooral hoe de bezoekers er op reageerden. Ze voelden er aan. Er werd gelachen. Verliefde stelletjes leunden er een beetje tegen aan en dan kwam een suppoost ze waarschuwen. Die berg stro maakte nogal wat emoties los. Ook woede. Maar het maakte iets los.

Ik probeer mij nu steeds voor te stellen hoe Bert daar op zou hebben gereageerd. Ik denk verrast. Het zou hem zelfs hebben ontroerd. Maar Bert zal dat nooit opschrijven, want kunst is een linkse hobby. En links is oud, stinkt en bedriegt volgens Bert.

Tip de redactie