Ik krijg net via een bevriende vogelaar een foto doorgestuurd van de vorige maand overleden oudste Grutto van Nederland. Om eerlijk te zijn, ik kijk liever in het half weggeschoten gezicht van Osama Bin Laden. Door Nico Dijkshoorn

Foto:  Wieland van Dijk

Onder Grutto-liefhebbers heerst grote verdeeldheid. Veel kiezen er voor om de foto niet te bekijken omdat ze anders misschien rare dingen gaan doen. Ondenkbeeldig is dat niet. Nog maar een maand geleden heeft een vogelaar uit Rhenen vier boerderijen in brand gestoken, na het zien van een door een stier aangevreten roodborstje.

Ik heb de foto wel bekeken. De overleden Grutto ligt er vrij dood bij. Vleugels, zelden heb je zulke zinloze objecten gezien. Die zullen nooit meer wapperen, denk je, als je de foto bekijkt. En Grutto’s vliegen al niet graag. Het is meer een permanent net niet vallen.

Je moeder die dronken door een glazen deur loopt en dan voorover vallend, met haar onderrok boven haar hoofd, bijna 26 meter lang probeert overeind te blijven, denk daar maar aan. Grutto’s komen niet hoger dan 30 centimeter. Een week geleden hoorde ik een dof plofje. Zat er weer een op drempelhoogte met zijn snavel in mijn deur.

Op de foto van de oudste Grutto zie je dat zijn snavel vlak bij de ogen is afgebroken. Op een halve meter afstand ligt zijn snaveltje, vlak naast een leeg blikje cola. Een Grutto legpuzzel voor de allerkleinsten. "Van Ravensburger. Nu nog makkelijker: 2 stukjes" Ik heb er niet lang naar kunnen kijken.

Ik vind Grutto’s als ze leven al heel vervelend om te observeren, maar dood bakken ze er helemaal niets van. Meeuwen, die liggen fijn theatraal weg te rotten op een strand, met waaiende veertjes. Een Grutto verdwijnt langzaam in de grond. Veel meer is het niet. Dode Arabieren, vlak naast een snoertje met een baard vol bloed, ook niet fijn, maar het is altijd nog beter dan een dode Grutto.

Wat mij stoort is het enorme gedoe rond de dood van deze Grutto. Dagelijks flikkeren er vogels helemaal om niets uit de lucht. Ga een kwartier je ramen staan lappen en er vliegen gemiddeld 12 oliedomme koolmeesjes tegen het raam.

Geen idee van het concept glas. Maar daar hoor je nooit iets over, laat staan dat die lijkjes worden gefotografeerd, of het moeten necrofiele homo-eenden zijn met een lul in de vorm van een kurkentrekker. Deze Grutto lijkt nu alleen maar zoveel aandacht te krijgen omdat hij heel oud is geworden.

Dat vinden wij blijkbaar heel mooi, als iets of iemand heel oud wordt. Ongeveer vier keer per jaar - want er zit nogal verloop in - zit er een item in het NOS Journaal over de oudste Nederlander. Meestal zie je dan een ingeteerd hoofd met armpjes in een rolstoel zitten murmelen over de uitvinding van de gloeilamp.

Veel te hard wordt gevraagd of ZE HET LEUK VINDT. MEVROUW VERHAAR, VINDT U HET LEUK, LEUK HE, JA VINDT U HET LEUK ZO OUD TE ZIJN. AL DIE MENSEN ZIJN ER VOOR U. LEUK HE’. Ze knikken en een maand later zijn ze dood. Is er weer iemand anders de oudste.

Zo is het ook met deze Grutto. Hij was heel oud en nu is hij dood. Gefeliciteerd. Big deal. Het ene moment sta je nog wat met je snavel in de grond te wroeten, op zoek naar god mag weten wat, je krijgt een schop onder je reet van een boerenzoon en even later word je met je pootjes omhoog gefotografeerd omdat anders niemand het gelooft.

Wij willen met zijn allen een grotere vogel maken van deze Grutto, maar in het bericht wordt dat meteen ontkracht. Ik lees: "De grutto's denken dan toch: ik heb onvoldoende vet op mijn buik en er is straks te weinig eten voor mijn kuikens'' Daar ga je dus al. Vogels moeten niet te veel denken. Dat is meer iets voor mensen.